ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ

Για να γελάσει ο κάθε πικραμένος..

 

Το φετινό Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης απονεμήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  Το σκεπτικό της απόφασης αναφέρει, πως: Η Ευρώπη από Ήπειρος των πολέμων, έγινε πλέον η Ήπειρος της Ειρήνης λόγω της θέσπισης της Ε.Ε. [Εδώ μπορούμε να γελάσουμε από καρδιάς!!!].
Τα βραβεία που θέσπισε ο βιομήχανος, έμπορος όπλων και εφευρέτης  της δυναμίτιδας, Αλφρέδος Νομπέλ, αποτελούν τουλάχιστον για τα βραβεία Λογοτεχνίας και Ειρήνης, μνημεία μιας

απροκάλυπτης πολιτική σκοπιμότητας. Υπάρχουν ακόμη και τα βραβεία της Χημείας, της Φυσικής και της Ιατρικής, όπου οι σκοπιμότητες εμφανίζονται μειωμένες. Όμως η λογοτεχνία και η Ειρήνη αποτελούν τις κωμικοτραγικές ατραξιόν αυτών των πολυδιαφημισμένων βραβείων. Από το 1900 που απονέμονται μέχρι σήμερα, έχουν βραβευθεί μέτριοι, έως και ατάλαντοι λογοτέχνες που είχαν όμως τη σφραγίδα δωρεάς του συντηρητικού συστήματος και κάποιοι άλλοι ακόμη λογοτέχνες, μικρής ή μεγάλης λογοτεχνικής αξίας, που ήταν κυνηγημένοι από τη σκληρή και απάνθρωπη λογοκρισία της τότε Σοβιετικής Ένωσης.  Χαρακτηριστικά αναφέρω πως ο μεγάλος και διαχρονικός Έλληνας λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης και ο μεγάλος μας ποιητής Άγγελος Σικελιανός απερρίφθησαν με απόφαση της αρμόδιας επιτροπής της Σουηδικής Ακαδημίας απ' το βραβείο. Ειδικά δε για τον Καζαντζάκη, είχε αποσταλεί από την Αθήνα, στη Σουηδία, ως απεσταλμένος της Ελληνικής κυβέρνησης και των ανακτόρων, ο Σπύρος Μελάς, συντηρητικός δημοσιογράφος και συγγραφέας, προκειμένου να διαβάλλει και να κατηγορήσει τον Καζαντζάκη, ως αναρχικό και άθεο.

Ένα πολυσέλιδο βιβλίο μπορεί κανείς να γράψει ερευνώντας την ιστορία αυτών των βραβείων σκοπιμότητας, αλλά αυτή η σημερινή βράβευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης αποδεικνύει τον κυνισμό και την περιφρόνηση προς τους λαούς της Ευρώπης. Τους λαούς που πίστεψαν στην Ευρώπη των λαών και της δημοκρατίας και έχουν γίνει υπήκοοι, υποτελείς των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, των Επιτρόπων και των υπαλλήλων του συστήματος. Η Ευρωβουλή και οι ευρωβουλευτές, είναι απλά διακοσμητικά στοιχεία που απλώς ψηφίζουν, για να ψηφίζουν, χωρίς η ψήφος τους να έχει αποφασιστικές και εκτελεστικές αρμοδιότητες. Η φτώχεια, η ανεργία και η έλλειψη ανθρωπιάς συνθέτουν την βραβευμένη...Ευρωπαϊκή Ένωση.  ΈΎΓΕ !!!    

 

 

 

 

                    Ο ΠΕΡΊΠΑΤΟΣ ΔΥΟ ΗΓΕΤΏΝ

Tίποτα δεν ξεφεύγει από το θέατρο των μαγικών και παραπλανητικών εικόνων. Ίσως μάλιστα τώρα π ου η πρώην περήφανη και νυν υποτελής στους δανειστές της Ελλάδα, περνάει δύσκολες στιγμές ως Ευρωπαίος επαίτης, οι μαγικές επικοινωνιακές εικόνες καθίστανται απολύτως αναγκαίες. Οι ιθαγενείς κάτοικοι της ιστορικής αυτής χώρας, που χάρισε πριν από αιώνες το όνομα "Ευρώπη" σ' αυτή τη γεωγραφική περιοχή του κόσμου, έπρεπε πάλι να δοκιμάσουν τα τεχνάσματα της φτηνής επικοινωνιακής πολιτικής. Σκηνοθετήθηκε λοιπόν μια από κοινού βόλτα της καγκελαρίου κυρίας Μέρκελ και του πρωθυπουργού της χώρας, κυρίου Σαμαρά, προς το Προεδρικό Μέγαρο.  Αυτή η από κοινού πορεία είχε σχεδιαστεί από τους οργανωτές της παράστασης, για ένα και μοναδικό λόγο. Ήθελαν να δείξουν στους ιθαγενείς απελπισμένους πολίτες και στη διεθνή κοινή γνώμη, τη συμπάθεια της κυρίας Επικυριάρχου προς αυτούς και την κατανόηση της για τις δοκιμασίες που αυτή, ως εντολοδόχος των διεθνών τοκογλύφων, τους έχει επιβάλει με σπάνια σκληρότητα και κυνισμό. Εκεί φθάσαμε. Μία βόλτα και συζητήσεις δήθεν βαθυστόχαστες, χωρίς υποσχέσεις και δεσμεύσεις. Την υπόθεση την έχουν αναλάβει οι υπάλληλοι "Τροϊκανοί" και η κυρία Μέρκελ μετά την από κοινού βόλτα, αναμένει το πόρισμα τους για να μας "σώσει."      
 

                                     Η ΤΡΊΤΗ ΗΛΙΚΊΑ ΚΑΙ Η ΆΠΑΤΗ
                                                           

Πριν από λίγες μέρες γιορτάσαμε την ημέρα που έχει αφιερωθεί στην τρίτη ηλικία. Τιμάμε[;] τους ανθρώπους που μόχθησαν, πόνεσαν, μάτωσαν, μεγάλωσαν παιδιά και κράτησαν τον τόπο όρθιο σε καιρούς δύσκολους. Είναι αυτοί που παρά τα παχιά λόγια και τις λεκτικές κορώνες, ελάχιστα, ή καθόλου  τιμάμε. Κορυφαία στο χορό της υποκρισίας η Πολιτεία που δεν κόπτεται καθόλου γι' αυτούς που είναι πλέον αδύναμοι να διεκδικήσουν και να απαιτήσουν τα δικαιώματά τους.. Είναι αυτοί που δεν συγκαταλέγονται πλέον στη εκλογική πελατεία, οπότε για την εξουσία αποτελούν μια κοινωνική ομάδα που κακώς υπάρχει. Οι διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων μετρούν και ανακοινώνουν τακτικά την αναλογία των εργαζομένων και των συνταξιούχων που καλύπτουν και που το ισοζύγιο είναι αρνητικό για τον "μπεζαχτά" τους. Είναι σαν να λένε στους συνταξιούχους: "Αδειάστε μας τη γωνιά. Αρκετά ζήσατε". Τέτοιος κυνισμός, τέτοια απουσία ανθρωπιάς και ευαισθησίας.

Για τη σημερινή ημέρα έχω ένα αφιέρωμα στο μνημείο του αίσχους που φιλοτεχνούν καθημερινά οι υπεύθυνοι των ταμείων με ευθύνη του κράτους.. Πριν λίγα χρόνια πέρασαν έναν αντισυνταγματικό και απάνθρωπο νόμο, με τον οποίο δολοφονούν εν ψυχρώ τους πιο αδύναμους συνταξιούχους. Αυτούς που έχουν λόγω ασθενείας ολική ανικανότητα. Ενώ λοιπόν οι εργαζόμενοι έχουν σ' αυτήν  την περίπτωση δικαίωμα επιδόματος ολικής ανικανότητας για να αντιμετωπίσουν τις τραγικές δυσκολίες της επιβίωσης, οι συνταξιούχοι με ολική ανικανότητα με τρόπο αντισυνταγματικό και απάνθρωπο αποκλείονται από την χορήγηση του επιδόματος ανικανότητας. Καταδικάζονται στην ανέχεια, στην περιφρόνηση και στην ταπείνωση μέχρι να τους βγει η ψυχή. Αυτό το αίσχος, αυτή η ντροπή συμβαίνει σ' αυτόν τον τόπο που τα κομματόσκυλα γίνονται βουλευτές και πρόεδροι ασφαλιστικών οργανισμών.

Κατά τα άλλα, πολλά λόγια και φιοριτούρες. Να ποιοι εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού. "Θαυμάστε τους". 

 

 

Η... ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία ανάρτηση κάποιου κειμένου μου. Μια απουσία που υπαγορεύτηκε από την ανάγκη της απομάκρυνσης, της περισυλλογής και της εσωτερικής αναζήτησης. Αυτή η "φυγή" από τα καθιερωμένα, είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα σε κάποιον που έχει ως κορυφαίο μέσο την επικοινωνία και τη συγγραφή. Όταν μάλιστα, ο συγγραφέας βρίσκεται σε περίοδο δημιουργίας, τότε οι εσωτερικές διαδρομές της σκέψης του, τον απορροφούν πιεστικά. Ίσως, στις δραματικές εποχές που ζούμε, αυτή η απομάκρυνση να είναι ευεργετική, αλλά ας μην κρυβόμαστε, είναι και βολική. Αυτό το βόλεμα, όμως, αν συνεχιστεί για πολύ, τότε γίνεται συνενοχή. Προσωπικά, σε όλη την διαδρομή της πολιτικής, συγγραφικής και κοινωνικής μου ζωής, δε υπήρξα συνένοχος σε οτιδήποτε. Μάλιστα, μπορώ να ισχυριστώ, πως στις εποχές της απόλυτης ευδαιμονίας και της ομαδικής παράκρουσης των χρηματιστηριακών κερδών και της πλαστής οικονομικής ευτυχίας, είχα μιλήσει, είχα κραυγάσει και γράψει από την όποια θέση είχα τότε, αποκαλύπτοντας την μεγάλη απάτη που γινόταν σε βάρος του λαού. Του πουλούσαν όνειρα πλούτου φανταστικού, αλλά αυτοί οι απατεώνες, ετοιμάζονταν συχρόνως για την μεγάλη κλοπή και την δυστυχία των ονειροπαρμένων θυμάτων τους. Τότε, έγινα για πολλούς το μαύρο πρόβατο. Αυτό, συμβαίνει πάντα όταν δεν ακολουθείς το ρεύμα και προσπαθείς να πεις τις αλήθειες που κανείς δεν θέλει να ακούσει.  Από το μικρόφωνο μιας τηλεοπτικής εκπομπής, θυμάμαι, αναφερόμουνα στην εποχή του ''μεγάλου" ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και των μετοχών του Λαυρίου. Αυτών των μετοχών που κατάστρεψαν τις οικονομίες εκατοντάδων χιλιάδων ελλήνων. Ένα παλιό διήγημα εκείνου του καιρού, που είχε τίτλο: "Η Ιστορία μιας μετοχής", αποκαλύπτει πολλά για τα χαμένα όνειρα των ελλήνων. Αυτή η ιστορία, επαναλαμβάνεται με άλλους πρωταγωνιστές, με άλλους μεγαλόσχημους απατεώνες και καινούργια θύματα, σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τώρα, που μετράμε ερείπια και την χαμένη εθνική μας κυριαρχία, μας είπαν πως μαζί τα φάγαμε. Αν είναι σε κάποιο βαθμό σωστή αυτή η επισήμανση, τότε μπορούν να μας πουν, ποιοί εκπαίδευσαν και ώθησαν αυτόν το λαό στο παιχνίδι της ρεμούλας και των πελατειακών σχέσεων;
  

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Οι εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου:

"ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974"
του Γιώργου Καπράνου
Στην Αίθουσα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου
Ακαδημίας 23
Την τετάρτη 23 Φεβρουαρίου στις 19:00

Την παρουσίαση θα κάνουν οι:
Τηλέμαχος Χυτήρης
Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού και τουρισμού

Γιάννης Κορίδης
Δημοσιογράφος- Λογοτέχνης

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η:
Αλεξάνδρα Κιμουλάκη
Καθηγήτρια

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 3ο]

Τους φώναξε όλους ο αρχισυντάκτης στο γραφείο του. Το ύφος του έδειχνε ένταση και αγωνία.
-Θέλω να σας πω κάτι σημαντικό. Προσέξτε με καλά. Δε θα δεχτώ και κυρίως, δε θα συγχωρήσω λάθη. Από απόψε Σάββατο 29 Μαρτίου και μέχρις αύριο τα χαράματα 30 του μήνα, όλο το προσωπικό της εφημερίδας μπαίνει σε επιφυλακή. Κανείς δε θα πάει στο σπίτι του. Θα κάνουμε βάρδιες. θα ξεροσπαλιάσουμε στα ποδάρια μας. Έχουμε πληροφορίες από σίγουρη πηγή, πως τα ξημερώματα αύριο θα γίνει η εκτέλεση των Μπελογιάννη, Μπάτση, Αργυριάδη και Καλούμενου.
-Θα φτάσουνε μέχρις εκεί; Τις Κυριακές δε γίνονται ποτέ εκτελέσεις, παρατήρησε ο Στέλιος.
-Μωρέ, αυτό που σας λέω. Σε ποιους θα δώσουνε λογαριασμό; Η κυβέρνηση έχει τα χάλια της. Ο Πλαστήρας είναι άρρωστος και τον αντικαθιστά ο Σοφοκλής Βενιζέλος. Ο βασιλιάς παίρνει τις αποφάσεις σε συνεργασία με τον πρεσβευτή Πιουριφόι. Οι Αμερικάνοι θέλουνε νεκρούς το Μπελογιάννη και τους άλλους και έτσι ο βασιλιάς δεν έδωσε χάρη στους μελλοθάνατους. Αυτά που εισηγήθηκε
η Επιτροπή Χαρίτων και ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο φίλος μου ο Παπασπύρου, δεν μπορούν τα επηρεάσουν τις εξελίξεις.
-Αυτή η βιασύνη έχει την εξήγηση της, πρόσθεσε ο Νικήτας, παλιά καραβάνα στο ρεπορτάζ.
-Τί θέλεις να πεις;
-Θέλω να πω, πως βιάζονται. Μια αναβολή της εκτέλεσης μπορεί να τους ανατρέψει τα σχέδια της εξόντωσης των καταδίκων. Σε λίγες μέρες συζητείται στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που θα βάλει τέλος σε παρόμοιες εκτελέσεις. Επιτέλους. Τρία χρόνια μετά τη λήξη του Εμφύλιου και αυτοί στήνουνε στον τοίχο τους πολιτικούς αντιπάλους τους, με την κατηγορία της κατασκοπίας.
-Νικήτα, καλά τα λες. Η εκτέλεση των καταδίκων έχει και άλλον ένα σημαντικό στόχο. Θα εκτελέσουν μαζί μ' αυτούς και την κυβέρνηση Πλαστήρα-Βενιζέλου.
Θα απαλλαγούν από τους καταδικασμένους κομμουνιστές, με κυβέρνηση του Κέντρου και όχι με κυβέρνηση της δεξιάς. Μετά απ' αυτό καταλαβαίνει κανείς τις ραγδαίες εξελίξεις στον πολιτικό τομέα, που θα ακολουθήσουν.
-Η ζωή συνεχίζεται. Όπως με κυβέρνηση Σοφούλη πέρασαν όλες τις παράνομες πράξεις και τους αντιδημοκρατικούς νόμους, έτσι και τώρα θα φωρτώσουνε τις εκτελέσεις στην κυβέρνηση του Κέντρου, πρόσθεσε ο Στέλιος.
-Ο Παπάγος έρχεται και μαζί του η κυριαρχία της δεξιάς για πολλά χρόνια. Το Κέντρο έκανε όλες τις βρόμικες δουλειές και εκτέλεσε όλες τις εντολές των "συμμάχων"μας. Τώρα έφτασε η ώρα του τυχερού στρατάρχη που τον σέρνει από τη μύτη ο Ρασπούτιν, ο Μαρκέζίνης......

Απόσμασμα από το ιστορικό μυθιστόρημα: ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 του: Γιώργου Καπράνου.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 2ο]

..Λίγο πριν φθάσει στην πλατεία Ομονοίας, πρόσεξε την έντονη κίνηση που είχαν οι πάγκοι των αργυραμοιβών, των σαράφηδων, όπως τους αποκαλούσε ο κόσμος. Όποιος είχε μεγάλη οικονομική ανάγκη και είχε στην κατοχή του κάποιο κόσμημα, ρολόι, χρυσό ή ασημένιο αντικείμενο, ακόμη και τα χρυσά του δόντια,τα εξαργύρωνε εκεί, στο δέκατο της αξίας τους. "Οι βέρες, οι σταυροί, τα δακτυλίδια και όσα έχουνε απομείνει από το ξεπούλημα της Κατοχής, αποτελούν και στην απελευθέρωση τη μόνη πηγή για την κάλυψη των οικογενειακών αναγκών για διατροφή. Έρμε κόσμε τι τραβάς. Πόσο λεύτερος είναι ο άνθρωπος όταν πεινάει;"
Τις σκέψεις του τις διέκοψαν αλλεπάλληλοι πυροβολισμοί. Κάποιες σφαίρες σφύριξαν στ' αυτιά του. Σκύβοντας αλλαφιασμένος, έτρεξε και χώθηκε σε ένα καφενείο. Στριμώχτηκε ανάμεσα σε πολλούς τρομαγμένους διαβάτες, που βρήκαν κ' αυτοί άσυλο στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις αδέσποτες σφαίρες που έπεφταν σαν χαλάζι. Το σκηνικό αυτό ήτανε συνηθισμένο, σχεδόν καθημερινό στη μετακατοχική Αθήνα. Εκατοντάδες άνθρωποι είχανε σκοτωθεί από αδέσποτες σφαίρες, που αντί του στόχου τους έβρισκαν αμέριμνους πολίτες.
Οι διωκόμενοι διέφυγαν προς την οδό Πειραιώς και την Αγίου Κωνσταντίνου, αφήνοντας πίσω τους ένα νεκρό και ένα τραυματία. που σφάδαζε πεσμένος στο πεζοδρόμιο. Ο νεκρός, ένα αμούστακο παιδί, είχε αποτυπωμένο στα παγωμένα μάτια του τον τρόμο του θανάτου. Κάποιος μικροπωλητής τον σκέπασε πρόχειρα με μια λινάτσα. Οι ασφαλίτες έπεσαν επάνω στον τραυματία κτυπώντας τον βάναυσα με κλωτσιές, γροθιές και χαστούκια. Τραβώντας τον έσυραν μέχρι την κλούβα της αστυνομίας που βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, μπροστά στο ξενοδοχείο "Μέγας Αλέξανδρος".
-Καλύτερα να είχε σκοτωθεί επί τόπου, είναι άτυχος. Τώρα θα πεθάνει στα χέρια τους. Θα νιώσει την ανάσα του θανάτου εκατό φορές πριν ξεψυχίσει", ψιθύρισε μια μαυροφορεμένη γριά που στεκόταν δίπλα στο Στέλιο.....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το ιστορικό μυθιστόρημα" ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 Του Γιώργου Καπράνου

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ [2]

Καθορισστική σημασία για την πορεία και την εξέλιξη του Μαβίλη στο χώρο του πνεύματος, είχε η γνωριμία του με τον Ιάκωβο Πολυλά. Το ιστορικό μέλος της Επτανησιακής σχολής. Ποιητή φίλο και εκδότη των έργων του Σολωμού. Την εποχή αυτή, ο Μαβίλης έμαθε Ιταλικά, Γερμανικά, Αγγλικά και Ισπανικά, που ήταν και η γλώσσα της οικογενειακής του καταγωγής.
Το 1878 ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου.
Μετά από ένα χρόνο αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία. Έκεί σπούδασε φιλοσοφία, φιλολογία και γλωσσολογία. Το καλοκαίρι του 1890 αναγορεύτηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Έρλαγκεν της Βουαρίας. Πριν τελειώσει εκείνο το καλοκαίρι επέστρεψε στην Κέρκυρα. Ένιωσε μεγάλη χαρά οταν βρέθηκε μετά από δέκα τέσσερα χρόνια, πάλι στον τόπο του.
Ανανέωσε τις φιλίες του και αναμίχθηκε και πάλι στην πλούσια πνευματική κίνηση του νησιού. Είχε πλούτο μεγάλο στις πνευματικές αποσκευές του με ένα πλήθος γνώσεων. Είχε επηρεασθεί από τις θεωρίες του Νίτσε και έγραψε το σπουδαίο σονέτο "Ο υπεράνθρωπος". Ταυτίστηκε με την "Κριτική του καθαρού λόγου", του ορθολογιστή Καντ και της "Βουλησιαρχίας" του Σοπενάουερ. Είχε μελετήσει σανσκριτικά φιλοσοφικά κείμενα και και είχε μεταφράσει αρκετά αποσπάσματα από το Ινδικό έπος, "Μαχαμπαράτα".
Η έντονη προσωπικότητα του και ο πλούτος των γνώσεων του, του άνοιγαν δρόμους για μια σπουδαία καριέρα. Του προτάθηκαν σημαντικές θέσεις. Δεν δέχτηκε καμία. "Ότι κατορθώσω στη ζωή μου, θα το κατορθώσω μένοντας συνεπής, χωρίς να απαρνηθώ ούτε μια πράξη, ούτε μια μόνο στιγμή της προηγούμενης ζωής μου, ή αλλιώς δεν θα κατορθώσω τίποτα", έγραφε στο φίλο του Κεφαλληνό.

Απόσπασμα για τον Μαβίλη. Του Γιώργου Καπράνου

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ ...152 χρόνια από τότε

Φέτος συμπληρώθηκαν εκατόν πενήντα δύο χρόνια από τη γέννηση του Λορέντζου Μαβίλη.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 ήρθε στον κόσμο ένας ευαίσθητος, λυρικός ποιητής. Ένας ένθερμος πατριώτης, βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, που είχε ως δρομοδείκτη στη ζωή του την προσφορά στην πατρίδα, στη θυσία και στην ποίηση. Ένας άνθρωπος ρομαντικός, ασυμβίβαστος και απόλυτος σ' αυτά που πίστευε. Είδε το φως της ζωής στην Ιθάκη, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως δικαστής της Ιονίου Πολιτείας. Ο παππούς του, ο Δον Λορέντζος Μαβίλης, Ισπανικής καταγωγής, χρημάτισε πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα. Μετά τη λήξη της θητείας του, παρέμεινε στο νησί και παντρεύτηκε γυναίκα Κερκυραία. Επίσης και ο πατέρας του ο Παύλος Μαβίλης, παντρεύτηκε κ' αυτός γυναίκα Κερκυραία, την Ιωάννα Καποδίστρια-Σούφη, ανεψιά του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας. Από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο Λορέντζος και η μεγαλύτερη αδερφή του, η Εσθήρ.
Δεδομένου ότι ο ποιητής γεννήθηκε λίγα χρόνια πριν από την ενσωμάτωση της Επτανήσου στην Ελλάδα, είναι χρήσιμο να αναφερθούν κάποια στοιχεία του κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην Ιόνιο πολιτεία, που κάτω από την Αγγλική κατοχή, είχε ως πρωτεύουσα την Κέρκυρα.
Ο μελετητής της ιστορίας της περιοχής, θα εκπλαγεί από ένα παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο που θα συναντήσει στην έρευνα του. Κανένα μέρος του κόσμου δεν δέχτηκε στη διάρκεια χιλιάδων ετών, τόσες επιβουλές, επιθέσεις και ξένες κυριαρχίες, όσες υπέστησαν τα Επτάνησα, με κυρίαρχη της Ενετική κατοχή, που κράτησε πεντακόσια χρόνια. Είναι άξιο αναφοράς το γεγονός πως οι Επτανήσιοι, δεν έχασαν ποτέ την Ελληνικότητα τους και παρά τις διασταυρώσεις πολιτισμών που δέχτηκαν, δεν αλλοτριώθηκαν. Αντίθετα απέδειξαν τη δυνατότητά τους, να αφομοιώνουν ξένες ιδέες και πολιτιστικές αξίες. Σ΄αυτό το κοινωνικό περιβάλλον μιας αριστοκρατικής πολιτείας κοινωνικών διακρίσεων, αλλά παράλληλα υψηλού πνευματικού επιπέδου, τεχνών και πολιτισμού, γαλουχήθηκε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο ποιητής.

1ο Απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Καπράνου, για τον Λορέντζο Μαβίλη.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 1ο]

Κατηφόρησε την οδό Σταδίου. Στη γωνία της με την πλατεία Ομονοίας κοντοστάθηκε στην είσοδο του "Ritz". Το καμπαρέ ήταν άπλετα φωτισμένο και στη βιτρίνα του φιγουράριζαν οι φωτογραφίες των γυναικών του μπαλέτου. Η αίθουσα ήταν γεμάτη από ναύτες του 6ου στόλου. Οι αμερικάνοι ναύτες το είχανε αγκαζάρει. Ένα γκαρσόνι πλησίασε χαμογελώντας επαγγελματικά.
-Ξέρετε αυτές τις μέρες έχουμε στόλο. Όλα τα κέντρα στην Αθήνα και στον Πειραιά είναι κομπλέ. Σε μια βδομάδα φεύγουν και τότε θα έχουμε ησυχία.
Δεν του απάντησε και βγήκε στο δρόμο. "Κορίτσια ο στόλος...Έρχεται ο στόλος" μονολόγησε. Έφτυσε με αηδία. "Ένα απέραντο μπορντέλο έχει γίνει ο τόπος. Οι Αμερικάνοι ξεμπαρκάρουν από τα πολεμικά τους που περιπολούν στη Μεσόγειο, στα λιμάνια των συμμάχων και οι άντρες τους θέλουνε γυναικεία σάρκα. Στον Πειραιά, στην Τρούμπα, κάθε γωνιά και ένα καμπαρέ. Σε κάθε πόρτα και ένα μπορντέλο. Η πορνείο καλύπτει τις ανάγκες των Αμερικάνων κι αυτοί καλύπτουν τις ανάγκες του τόπου με δολλάρια. Ένα κράτος νταβατζής που υπολογίζει και σ' αυτήν ακόμη τη συμμαχική "βοήθεια". Το σχέδιο Μάρσαλ, η επίσημη οικονομική βοήθεια των Αμερικάνων και τα κορμιά των γυναικών της πορνείας, φτιάχνουν τον προυπολογισμό της χώρας. Καταντήσαμε μια διεφθαρμένη και εξαγορασμένη αποικία που κυριαρχούν οι σωματέμποροι κάθε είδους. Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν κατόρθωσε ακόμα να ορθοποδήσει κι αυτό θα αργήσει πολύ να γίνει, αν γίνει ποτέ. Σ' αυτή την εξωφρενική κατάσταση που ζούμε, χιλιάδες νεόπλουτοι ξεφυτρώνουν. Είναι τα γνωστά κοινωνικά σαπρόφυτα. Αυτοί που εκμεταλλεύονται τις δύσκολες καταστάσεις και τη δυστυχία του λαού για να πλουτίζουν...

Από το ιστορικό μυθιστόρημα ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 του Γιώργου Καπράνου.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974

Το βιβλίο "Τα χρόνια της απόγνωσης" αποτελεί το τρίτο μυθιστόρημα μιας ιστορικής τριλογίας και καλύπτει τα άγρια και δύσκολα χρόνια της μεταπολεμικής περιόδου από το 1945 μέχρι και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974.

οι ήρωες του μυθιστορήματος είναι απλοί άνθρωποι. Είναι αυτοί που πληρώνουν πάντα το κόστος των πολιτικών και κοινωνικών αναστατώσεων. Των ανθρώπων που λειτουργούν και βιώνουν όλες τις εξελίξεις και που όπως είναι φυσικό, είναι αυτές που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία ζωής και του μέλλοντός τους.

Η προσέγγιση των μεγάλων ιστορικών γεγονότων γίνεται με απόλυτο σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα και με την χωρίς πάθος αναζήτηση της αλήθειας. Παράλληλα από τη μυθιστορηματική δράση των ηρώων του βιβλίου, αναδεικνύονται και πολλές άγνωστες σελίδες των τραγικών γεγονότων εκείνων των εποχών.

Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, ο Γιάννης Σταματίου, δικηγόρος και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας, είναι η πηγή ενός ενδιαφέροντος γενικά παρελθόντος. Έζησε το όραμα της Ελλάδας των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, την καταστροφή της Σμύρνης, το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση, την Απελευθέρωση, τον Εμφύλιο και τέλος, τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Μέσα από την πορεία ζωής του Σταματίου, αλλά και των άλλων πρωταγωνιστών, ο αναγνώστης ταξιδεύει στη γνώση των κρίσιμων γεγονότων που σφράγισαν τον τόπο, αλλά και προσεγγίζει την αυτογνωσία, που είναι πολύτιμος θησαυρός για το παρόν και το μέλλον.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του μυθιστορήματος του Γιώργου Καπράνου: "ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΌΓΝΩΣΗΣ 1945-1974

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Ελευσίνας, σας προσκαλεί στις 25 Όκτωβρίου, ημέρα Δευτέρα και ώρα 18:30, στην παρουσίαση του Ιστορικού Μυθιστορήματος, του Γιώργου Καπράνου: "Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ 1922-1945".
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο "ELEFSINA" [Ρήγα Φεραίου & Δήμητρος],
Η παρουσίαση θα γίνει από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη, Ανδρέα Ζάκα και από
τον συγγραφέα του έργου, Γιώργο Καπράνο.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Χαρά Τσακίρη, μέλος της θεατρικής ομάδας της "Εστίας Νέας Σμύρνης", εκφωνήτρια της ΕΡΤ

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΝΕΎΡΩΣΗ. Μέρος -३-

Στη χώρα μας η εκχώρηση μεγάλου μέρους της οικονομικής εξουσίας, χωρίς έλεγχο και κανόνες, στα οργανωμένα μεγάλα και μικρά οικονομικά και συντεχνιακά συμφέροντα, είναι
τρομακτικά εντυπωσιακή, γιατί στον τόπο μας, οι εξαρτήσεις, οι διαπλοκές και οι αδιαφανείς διαδικασίες αποτελούσαν ανέκαθεν καθεστώς αδιατάρακτο. Στο παρόν θα αναφερθούν κάποιοι από τους λόγους που οδήγησαν στη σημερινή κατάντια:
-Η πολιτική, πραγματικότητα και το κλίμα που επικράτησε στα πολιτικά ήθη, σε όλη τη διάρκεια της νεότερης πολιτικής ιστορίας μας, στηρίχθηκε στις πελατειακές σχέσεις. Σκόπιμο είναι να αναφερθεί, πως για τη διαμόρφωση και τη διατήρηση αυτής της νοσηρής κατάστασης, ευθύνεται και ο ίδιος ο λαός, που συνήθως είναι έτοιμος να καταγγείλει τους άλλους, παρακάμπτοντας τις δικές του ευθύνες. Ψηφίζει και στέλνει στη Βουλή πρόσωπα, σε πολλές περιπτώσεις, παντελώς ακατάλληλα γ' αυτή την κορυφαία αποστολή. [Η τηλεόραση, οι τηλεοπτικές σειρές, τα χαμηλού επιπέδου επικοινωνιακά τερτίπια, το ποδόσφαιρο και η έρπουσα ηλιθιότητα που παρουσιάζεται ως κοινωνική αξία, προβάλουν.. και επιβάλουν με τον τρόπο τους, αρκετούς "σωτήρες" του έθνους]. Είναι τουλάχιστον παράλογο να μην αναγνωρίζουν οι πολίτες τις δικές τους ευθύνες για την πολιτική κατάπτωση. Οι βουλευτές επιλέγονται και εκλέγονται απ τους πολίτες. Δεν τους φέρνει από το διάστημα κάποιο διαστημόπλοιο, ως εισβολείς. Ο καθρέφτης του λαού, σε σημαντικό βαθμό, είναι αυτοί που ο λαός επιλέγει για να τον εκπροσωπούν. Βέβαια, υπάρχει ένα πλήθος ελαφρυντικών για τον απλό πολίτη. Το περιβάλλον, η διάχυτη ατμόσφαιρα διαφθοράς και ο αποπροσανατολισμός που δέχεται, τον εκτρέπουν από την ορθή κρίση και του διαφθείρουν τη συνείδηση. Επίσης:
-Το φορολογικό μας σύστημα είναι εν δυνάμει και διαχρονικά άδικο. Ουσιαστικά λειτουργεί κατά παράβαση της συνταγματικής επιταγής, η οποία ορίζει, πως ο πολίτης πρέπει να συμβάλλει στα κοινά βάρη, ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες. Δηλαδή με την άμεση φορολογία. Η έμμεση φορολογία, που στην πράξη καλύπτει την ανικανότητα του φορολογικού συστήματος να εφαρμόσει τη φορολογική δικαιοσύνη, ουσιαστικά βαραίνει υπέρμετρα τον αδύναμο και αντίστοιχα παρέχει τη δυνατότητα στους οικονομικά ισχυρούς, να αποφεύγουν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους. Αυτό και μόνο το γεγονός αποτελεί νάρκη στα θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Η σημερινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας πρέπει να μας αφυπνίσει. Μόνο με γενναίες αποφάσεις και καθαρές πολιτικές θέσεις θα βρούμε και πάλι μια αφετηρία ανόδου.
ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ: Από άρθρο του Γιώργου Καπράνου

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ -२-

Οι εμφανείς, αλλά κυρίως οι αφανείς σκηνοθέτες του ελληνικού δράματος, κατόρθωσαν να διαρρήξουν τον κοινωνικό ιστό και την κοινωνική συνοχή, με όπλα την καταναλωτική αντίληψη, την εικονική πραγματικότητα και την τηλεοπτική "δημοκρατία". Εισέβαλε σε κάθε σπίτι η "αλήθεια" της τηλεόρασης και των σκοπιμοτήτων που αυτή υπηρετεί. Μετά από αυτά, ο δρόμος της υποβάθμισης και του ευτελισμού, άνοιξε. Δυστυχώς σ' αυτή τη λαίλαπα που έφτασε με τη μορφή της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, ο πνευματικός κόσμος δεν αντέδρασε σθεναρά και αποδέχτηκε παθητικά το καρκίνωμα του παγκοσμιοποιημένου "πολιτισμού" που μας επιβλήθηκε ως συνέπεια του κόσμου των αγορών
Αυτός ο ισοπεδωτικός "πολιτισμός" ήρθε και βρήκε πρόσφορο έδαφος στον τόπο μας, σχεδόν χωρίς αντίσταση. Πιστεύω πως κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος σ' αυτόν τον τόπο δεν υποστηρίζει και δεν αποδέχεται την πολιτιστική απομόνωση. Είμαστε σθεναρά αντίθετοι στην αλλοτρίωση και στην ισοπέδωση. Αποτελεί αξίωμα του πολιτισμού, πως κάθε λαός πρέπει να διατηρήσει τα δικά του πολιτιστικά και πνευματικά χαρακτηριστικά και αυτοί οι θησαυροί να γίνονται δώρο και κτήμα για κάθε άνθρωπο, όπου γης.
Η περιορισμένη δυνατότητα ενός άρθρου δεν επιτρέπει την εμπεριστατωμένη ανάλυση του κορυφαίου αυτού προβλήματος. Μπορούμε όμως να επισημάνουμε μερικούς από τους λόγους που οδήγησαν στον πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό ευτελισμό.
Στο διεθνές επίπεδο η ανατροπή της παγκόσμιας ισορροπίας που είχε εγκαθιδρύσει ο τρόμος του δίπολου των μεγάλων δυνάμεων, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τέλος του Β' παγκόσμιου πολέμου, δημιούργησε νέες συνθήκες κυριαρχίας στον πλανήτη. Τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα ανεξέλεγκτα κυριάρχησαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτά καθορίζουν πλέον τις τύχες του κόσμου. Οι ιδεολογίες θεωρούνται ως μουσειακό είδος στον κόσμο του αχαλίνωτου κέρδους και του αστερισμού των αδίστακτων αγορών. Κατά συνέπεια, στον απάνθρωπο κόσμο μας, ο ρόλος της πολιτικής υποβαθμίστηκε Οι πολιτικοί που εκλέγονται από τους λαούς, αντί να ασκούν εξουσία, σύμφωνα με τις ευθύνες τους, υποχρεώνονται εκ των πραγμάτων, να την απεμπολούν και την να παραχωρούν πειθήνια στα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα. Ένα δίκτυο συγκοινωνούντων δοχείων πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης διαφεντεύει τον κόσμο, σε διεθνές επίπεδο και αντίστοιχα παρακλάδια συμφερόντων, λειτουργούν μέσω των διαπλοκών σε κάθε σημείο του πλανήτη.
Απόσπασμα από άρθρο: του Γιώργου Καπράνου.

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ [Μέρος 1ο]

Η μεγάλη οικονομική κρίση, που υποκριτικά και στρουθοκαμηλικά, υποκρινόμαστε μέχρι πριν λίγο καιρό, πως αγνοούσαμε την απειλητική ύπαρξη της, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, που έχει το όνομα: "Απώλεια της εθνικής κυριαρχίας" και που αυτή είναι μόνο η κορυφή, που περιλαμβάνει: Δίκαιες λαϊκές κινητοποιήσεις, προβοκάτορες, κουκουλοφόρους, ψυχοπαθείς δολοφόνους, σαν αυτούς που σκότωσαν, τους τρεις νέους αθώους ανθρώπους, στο χώρο της δουλειάς τους και άφθονη φλυαρία που είναι κ' αυτή ένα επικίνδυνο είδος ραδιοτηλεοπτικής τρομοκρατίας Οι δρόμοι και οι πλατείες έπαψαν να είναι ειρηνικά σημεία μιας ευνομούμενης χώρας, αλλά έχουν μεταβληθεί σε χώρους ταραχών,που ελλοχεύουν κίνδυνοι για τραυματισμούς ακόμη και θανάτου αθώων ανθρώπων. Κ' όμως αυτή είναι μόνο η ορατή κορυφή του εθνικού μας παγόβουνου. Αλίμονο όμως, υπάρχει και το κυρίως σώμα του. Τεράστιο και επιβλητικό με τον όγκο των προβλημάτων που το συνθέτουν. Έχει σχηματισθεί από την πολιτική, πνευματική και πολιτιστική κατάπτωση του τόπου, από το παρελθόν, μέχρι σήμερα. Αυτός ο εφιαλτικός όγκος είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το μέλλον του άξιου για καλύτερη τύχη, λαού μας. Αυτή είναι μια πραγματικότητα, που για αρκετά χρόνια, εθελοτυφλούντες πεισματικά υποδυόμαστε πως αγνοούμε. Ίσως ο εθνικός μας "Τιτανικός", κατορθώσει να αποφύγει την καταστροφή, αν η ορχήστρα του αποπροσανατολισμού, σταματήσει να παίζει στο σαλόνι του κ' εμείς όλοι, πάψουμε να στροβιλιζόμαστε στους... απατηλούς ρυθμούς της. Αποτελεί πλέον ανάγκη επιβίωσης η αναγνώριση, η ειλικρίνεια και η χαρτογράφηση των προβλημάτων που έφεραν τον τόπο στο αστερισμό του εφιάλτη της πτώχευσης και της καταστροφής. Μόνο τότε θα γεννηθεί ελπίδα και η αναγκαία δυναμική για τη σωτηρία.
Ειδικότερα η η πνευματική και πολιτιστική κατάπτωση, μπορούν να θεωρηθούν ως οι βραδυφλεγείς βόμβες που διευκόλυναν, σε βάθος χρόνου και σε σημαντικό βαθμό, την οικονομική καταστροφή που ζούμε σήμερα και που ατυχώς θα στραγγαλίζει τον τόπο μας για πολλά χρόνια.
Απόσπασμα από άρθρο: του Γιώργου Καπράνου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ [Σημειώματα ποιητικής και ηθικής]

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Ένας νέος ποιητής μ' επισκέφθηκε. Ήταν πολύ πτωχός, εζούσε από την φιλολογική του εργασία και με φαίνονταν σαν κάπως να λυπούνταν, βλέποντας το καλό σπίτι που κατοικούσα, τον δούλον μου που τον έφερε ένα καλό σερβιτό τσάι, τα ρούχα μου τα καμωμένα σε καλό ράπτη.
Είπε: "Τι φρικτό πράγμα να έχει κανείς να παλεύει, να βγάζει τα προς το ζην, να κυνηγάς συνδρομητάς για το περιοδικό σου, αγοραστάς για τα βιβλία σου".
Δεν θέλησα να τον αφήσω στην πλάνη του και του είπα μερικά λόγια, περίπου σαν τα εξής: Δυσάρεστη και βαριά η θέσις του, αλλά τι ακριβά που με κοστίζουν εμένα, οι μικρές μου πολυτέλειες. Για να τις αποκτήσω βγήκα από τη φυσική μου γραμμή και έγινα ένας κυβερνητικός υπάλληλος [τι γελοίο] και ξοδιάζω και χάνω τόσες πολύτιμες ώρες την ημέρα [στις οποίες πρέπει να προστεθούν και οι ώρες του καμάτου και χαυνώσεως που τες διαδέχσονται]. Τι ζημιά,.. τι ζημιά, τι προδοσία. Ενώ εκείνος ο πτωχός δεν χάνει καμία ώρα. Είναι πάντα εκεί, πιστό του καθήκοντος παιδί.
Πόσες φορές μες στη δουλειά μου μ' έρχεται μια ωραία ιδέα, μια σπάνια εικόνα, σαν ετοιμοκαμωμένοι αιφνίδιοι στίχοι και αναγκάζομαι να τα παραμελώ; Διότι η υπηρεσία δεν αναβάλλεται. Έπειτα σαν γυρίζω σπίτι μου, σαν συνέλθω κομμάτι, γυρεύω να τ' ανακαλέσω, αλλά πάνε πια. Και δικαίως. Μοιάζει σαν η τέχνη να με λέγει: "Δεν είμαι δούλα σου εγώ, για να με διώχνεις σαν έρχομαι και νάρχομαι σαν θες. Είμαι η μεγαλύτερη Κερά του κόσμου. Και αν με αρνήθηκες- προδότη και ταπεινέ-, για το καλό σπίτι, για τα ελεεινά σου καλά ρούχα, για την ελεεινή καλή σου κοινωνική θέση, αρκέσου μ' αυτά λοιπόν [που μπορείς να αρκεσθείς] και με τις λίγες στιγμές που όταν έρχομαι, συμπίπτει να είσαι έτοιμος να με δεχθείς, βγαλμένος στην πόρτα να με περιμένεις, όπως έπρεπε να είσαι κάθε μέρα.
Ιούνιος 1905
Απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Καπράνου στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, για τον Κωνσταντίνο Καβάφη.