ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ ...152 χρόνια από τότε

Φέτος συμπληρώθηκαν εκατόν πενήντα δύο χρόνια από τη γέννηση του Λορέντζου Μαβίλη.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 ήρθε στον κόσμο ένας ευαίσθητος, λυρικός ποιητής. Ένας ένθερμος πατριώτης, βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, που είχε ως δρομοδείκτη στη ζωή του την προσφορά στην πατρίδα, στη θυσία και στην ποίηση. Ένας άνθρωπος ρομαντικός, ασυμβίβαστος και απόλυτος σ' αυτά που πίστευε. Είδε το φως της ζωής στην Ιθάκη, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως δικαστής της Ιονίου Πολιτείας. Ο παππούς του, ο Δον Λορέντζος Μαβίλης, Ισπανικής καταγωγής, χρημάτισε πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα. Μετά τη λήξη της θητείας του, παρέμεινε στο νησί και παντρεύτηκε γυναίκα Κερκυραία. Επίσης και ο πατέρας του ο Παύλος Μαβίλης, παντρεύτηκε κ' αυτός γυναίκα Κερκυραία, την Ιωάννα Καποδίστρια-Σούφη, ανεψιά του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας. Από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο Λορέντζος και η μεγαλύτερη αδερφή του, η Εσθήρ.
Δεδομένου ότι ο ποιητής γεννήθηκε λίγα χρόνια πριν από την ενσωμάτωση της Επτανήσου στην Ελλάδα, είναι χρήσιμο να αναφερθούν κάποια στοιχεία του κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην Ιόνιο πολιτεία, που κάτω από την Αγγλική κατοχή, είχε ως πρωτεύουσα την Κέρκυρα.
Ο μελετητής της ιστορίας της περιοχής, θα εκπλαγεί από ένα παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο που θα συναντήσει στην έρευνα του. Κανένα μέρος του κόσμου δεν δέχτηκε στη διάρκεια χιλιάδων ετών, τόσες επιβουλές, επιθέσεις και ξένες κυριαρχίες, όσες υπέστησαν τα Επτάνησα, με κυρίαρχη της Ενετική κατοχή, που κράτησε πεντακόσια χρόνια. Είναι άξιο αναφοράς το γεγονός πως οι Επτανήσιοι, δεν έχασαν ποτέ την Ελληνικότητα τους και παρά τις διασταυρώσεις πολιτισμών που δέχτηκαν, δεν αλλοτριώθηκαν. Αντίθετα απέδειξαν τη δυνατότητά τους, να αφομοιώνουν ξένες ιδέες και πολιτιστικές αξίες. Σ΄αυτό το κοινωνικό περιβάλλον μιας αριστοκρατικής πολιτείας κοινωνικών διακρίσεων, αλλά παράλληλα υψηλού πνευματικού επιπέδου, τεχνών και πολιτισμού, γαλουχήθηκε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο ποιητής.

1ο Απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Καπράνου, για τον Λορέντζο Μαβίλη.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 1ο]

Κατηφόρησε την οδό Σταδίου. Στη γωνία της με την πλατεία Ομονοίας κοντοστάθηκε στην είσοδο του "Ritz". Το καμπαρέ ήταν άπλετα φωτισμένο και στη βιτρίνα του φιγουράριζαν οι φωτογραφίες των γυναικών του μπαλέτου. Η αίθουσα ήταν γεμάτη από ναύτες του 6ου στόλου. Οι αμερικάνοι ναύτες το είχανε αγκαζάρει. Ένα γκαρσόνι πλησίασε χαμογελώντας επαγγελματικά.
-Ξέρετε αυτές τις μέρες έχουμε στόλο. Όλα τα κέντρα στην Αθήνα και στον Πειραιά είναι κομπλέ. Σε μια βδομάδα φεύγουν και τότε θα έχουμε ησυχία.
Δεν του απάντησε και βγήκε στο δρόμο. "Κορίτσια ο στόλος...Έρχεται ο στόλος" μονολόγησε. Έφτυσε με αηδία. "Ένα απέραντο μπορντέλο έχει γίνει ο τόπος. Οι Αμερικάνοι ξεμπαρκάρουν από τα πολεμικά τους που περιπολούν στη Μεσόγειο, στα λιμάνια των συμμάχων και οι άντρες τους θέλουνε γυναικεία σάρκα. Στον Πειραιά, στην Τρούμπα, κάθε γωνιά και ένα καμπαρέ. Σε κάθε πόρτα και ένα μπορντέλο. Η πορνείο καλύπτει τις ανάγκες των Αμερικάνων κι αυτοί καλύπτουν τις ανάγκες του τόπου με δολλάρια. Ένα κράτος νταβατζής που υπολογίζει και σ' αυτήν ακόμη τη συμμαχική "βοήθεια". Το σχέδιο Μάρσαλ, η επίσημη οικονομική βοήθεια των Αμερικάνων και τα κορμιά των γυναικών της πορνείας, φτιάχνουν τον προυπολογισμό της χώρας. Καταντήσαμε μια διεφθαρμένη και εξαγορασμένη αποικία που κυριαρχούν οι σωματέμποροι κάθε είδους. Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν κατόρθωσε ακόμα να ορθοποδήσει κι αυτό θα αργήσει πολύ να γίνει, αν γίνει ποτέ. Σ' αυτή την εξωφρενική κατάσταση που ζούμε, χιλιάδες νεόπλουτοι ξεφυτρώνουν. Είναι τα γνωστά κοινωνικά σαπρόφυτα. Αυτοί που εκμεταλλεύονται τις δύσκολες καταστάσεις και τη δυστυχία του λαού για να πλουτίζουν...

Από το ιστορικό μυθιστόρημα ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 του Γιώργου Καπράνου.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974

Το βιβλίο "Τα χρόνια της απόγνωσης" αποτελεί το τρίτο μυθιστόρημα μιας ιστορικής τριλογίας και καλύπτει τα άγρια και δύσκολα χρόνια της μεταπολεμικής περιόδου από το 1945 μέχρι και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974.

οι ήρωες του μυθιστορήματος είναι απλοί άνθρωποι. Είναι αυτοί που πληρώνουν πάντα το κόστος των πολιτικών και κοινωνικών αναστατώσεων. Των ανθρώπων που λειτουργούν και βιώνουν όλες τις εξελίξεις και που όπως είναι φυσικό, είναι αυτές που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία ζωής και του μέλλοντός τους.

Η προσέγγιση των μεγάλων ιστορικών γεγονότων γίνεται με απόλυτο σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα και με την χωρίς πάθος αναζήτηση της αλήθειας. Παράλληλα από τη μυθιστορηματική δράση των ηρώων του βιβλίου, αναδεικνύονται και πολλές άγνωστες σελίδες των τραγικών γεγονότων εκείνων των εποχών.

Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, ο Γιάννης Σταματίου, δικηγόρος και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας, είναι η πηγή ενός ενδιαφέροντος γενικά παρελθόντος. Έζησε το όραμα της Ελλάδας των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, την καταστροφή της Σμύρνης, το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση, την Απελευθέρωση, τον Εμφύλιο και τέλος, τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Μέσα από την πορεία ζωής του Σταματίου, αλλά και των άλλων πρωταγωνιστών, ο αναγνώστης ταξιδεύει στη γνώση των κρίσιμων γεγονότων που σφράγισαν τον τόπο, αλλά και προσεγγίζει την αυτογνωσία, που είναι πολύτιμος θησαυρός για το παρόν και το μέλλον.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του μυθιστορήματος του Γιώργου Καπράνου: "ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΌΓΝΩΣΗΣ 1945-1974

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Ελευσίνας, σας προσκαλεί στις 25 Όκτωβρίου, ημέρα Δευτέρα και ώρα 18:30, στην παρουσίαση του Ιστορικού Μυθιστορήματος, του Γιώργου Καπράνου: "Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ 1922-1945".
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο "ELEFSINA" [Ρήγα Φεραίου & Δήμητρος],
Η παρουσίαση θα γίνει από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη, Ανδρέα Ζάκα και από
τον συγγραφέα του έργου, Γιώργο Καπράνο.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Χαρά Τσακίρη, μέλος της θεατρικής ομάδας της "Εστίας Νέας Σμύρνης", εκφωνήτρια της ΕΡΤ

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΝΕΎΡΩΣΗ. Μέρος -३-

Στη χώρα μας η εκχώρηση μεγάλου μέρους της οικονομικής εξουσίας, χωρίς έλεγχο και κανόνες, στα οργανωμένα μεγάλα και μικρά οικονομικά και συντεχνιακά συμφέροντα, είναι
τρομακτικά εντυπωσιακή, γιατί στον τόπο μας, οι εξαρτήσεις, οι διαπλοκές και οι αδιαφανείς διαδικασίες αποτελούσαν ανέκαθεν καθεστώς αδιατάρακτο. Στο παρόν θα αναφερθούν κάποιοι από τους λόγους που οδήγησαν στη σημερινή κατάντια:
-Η πολιτική, πραγματικότητα και το κλίμα που επικράτησε στα πολιτικά ήθη, σε όλη τη διάρκεια της νεότερης πολιτικής ιστορίας μας, στηρίχθηκε στις πελατειακές σχέσεις. Σκόπιμο είναι να αναφερθεί, πως για τη διαμόρφωση και τη διατήρηση αυτής της νοσηρής κατάστασης, ευθύνεται και ο ίδιος ο λαός, που συνήθως είναι έτοιμος να καταγγείλει τους άλλους, παρακάμπτοντας τις δικές του ευθύνες. Ψηφίζει και στέλνει στη Βουλή πρόσωπα, σε πολλές περιπτώσεις, παντελώς ακατάλληλα γ' αυτή την κορυφαία αποστολή. [Η τηλεόραση, οι τηλεοπτικές σειρές, τα χαμηλού επιπέδου επικοινωνιακά τερτίπια, το ποδόσφαιρο και η έρπουσα ηλιθιότητα που παρουσιάζεται ως κοινωνική αξία, προβάλουν.. και επιβάλουν με τον τρόπο τους, αρκετούς "σωτήρες" του έθνους]. Είναι τουλάχιστον παράλογο να μην αναγνωρίζουν οι πολίτες τις δικές τους ευθύνες για την πολιτική κατάπτωση. Οι βουλευτές επιλέγονται και εκλέγονται απ τους πολίτες. Δεν τους φέρνει από το διάστημα κάποιο διαστημόπλοιο, ως εισβολείς. Ο καθρέφτης του λαού, σε σημαντικό βαθμό, είναι αυτοί που ο λαός επιλέγει για να τον εκπροσωπούν. Βέβαια, υπάρχει ένα πλήθος ελαφρυντικών για τον απλό πολίτη. Το περιβάλλον, η διάχυτη ατμόσφαιρα διαφθοράς και ο αποπροσανατολισμός που δέχεται, τον εκτρέπουν από την ορθή κρίση και του διαφθείρουν τη συνείδηση. Επίσης:
-Το φορολογικό μας σύστημα είναι εν δυνάμει και διαχρονικά άδικο. Ουσιαστικά λειτουργεί κατά παράβαση της συνταγματικής επιταγής, η οποία ορίζει, πως ο πολίτης πρέπει να συμβάλλει στα κοινά βάρη, ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες. Δηλαδή με την άμεση φορολογία. Η έμμεση φορολογία, που στην πράξη καλύπτει την ανικανότητα του φορολογικού συστήματος να εφαρμόσει τη φορολογική δικαιοσύνη, ουσιαστικά βαραίνει υπέρμετρα τον αδύναμο και αντίστοιχα παρέχει τη δυνατότητα στους οικονομικά ισχυρούς, να αποφεύγουν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους. Αυτό και μόνο το γεγονός αποτελεί νάρκη στα θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Η σημερινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας πρέπει να μας αφυπνίσει. Μόνο με γενναίες αποφάσεις και καθαρές πολιτικές θέσεις θα βρούμε και πάλι μια αφετηρία ανόδου.
ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ: Από άρθρο του Γιώργου Καπράνου

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ -२-

Οι εμφανείς, αλλά κυρίως οι αφανείς σκηνοθέτες του ελληνικού δράματος, κατόρθωσαν να διαρρήξουν τον κοινωνικό ιστό και την κοινωνική συνοχή, με όπλα την καταναλωτική αντίληψη, την εικονική πραγματικότητα και την τηλεοπτική "δημοκρατία". Εισέβαλε σε κάθε σπίτι η "αλήθεια" της τηλεόρασης και των σκοπιμοτήτων που αυτή υπηρετεί. Μετά από αυτά, ο δρόμος της υποβάθμισης και του ευτελισμού, άνοιξε. Δυστυχώς σ' αυτή τη λαίλαπα που έφτασε με τη μορφή της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, ο πνευματικός κόσμος δεν αντέδρασε σθεναρά και αποδέχτηκε παθητικά το καρκίνωμα του παγκοσμιοποιημένου "πολιτισμού" που μας επιβλήθηκε ως συνέπεια του κόσμου των αγορών
Αυτός ο ισοπεδωτικός "πολιτισμός" ήρθε και βρήκε πρόσφορο έδαφος στον τόπο μας, σχεδόν χωρίς αντίσταση. Πιστεύω πως κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος σ' αυτόν τον τόπο δεν υποστηρίζει και δεν αποδέχεται την πολιτιστική απομόνωση. Είμαστε σθεναρά αντίθετοι στην αλλοτρίωση και στην ισοπέδωση. Αποτελεί αξίωμα του πολιτισμού, πως κάθε λαός πρέπει να διατηρήσει τα δικά του πολιτιστικά και πνευματικά χαρακτηριστικά και αυτοί οι θησαυροί να γίνονται δώρο και κτήμα για κάθε άνθρωπο, όπου γης.
Η περιορισμένη δυνατότητα ενός άρθρου δεν επιτρέπει την εμπεριστατωμένη ανάλυση του κορυφαίου αυτού προβλήματος. Μπορούμε όμως να επισημάνουμε μερικούς από τους λόγους που οδήγησαν στον πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό ευτελισμό.
Στο διεθνές επίπεδο η ανατροπή της παγκόσμιας ισορροπίας που είχε εγκαθιδρύσει ο τρόμος του δίπολου των μεγάλων δυνάμεων, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τέλος του Β' παγκόσμιου πολέμου, δημιούργησε νέες συνθήκες κυριαρχίας στον πλανήτη. Τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα ανεξέλεγκτα κυριάρχησαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτά καθορίζουν πλέον τις τύχες του κόσμου. Οι ιδεολογίες θεωρούνται ως μουσειακό είδος στον κόσμο του αχαλίνωτου κέρδους και του αστερισμού των αδίστακτων αγορών. Κατά συνέπεια, στον απάνθρωπο κόσμο μας, ο ρόλος της πολιτικής υποβαθμίστηκε Οι πολιτικοί που εκλέγονται από τους λαούς, αντί να ασκούν εξουσία, σύμφωνα με τις ευθύνες τους, υποχρεώνονται εκ των πραγμάτων, να την απεμπολούν και την να παραχωρούν πειθήνια στα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα. Ένα δίκτυο συγκοινωνούντων δοχείων πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης διαφεντεύει τον κόσμο, σε διεθνές επίπεδο και αντίστοιχα παρακλάδια συμφερόντων, λειτουργούν μέσω των διαπλοκών σε κάθε σημείο του πλανήτη.
Απόσπασμα από άρθρο: του Γιώργου Καπράνου.

Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ [Μέρος 1ο]

Η μεγάλη οικονομική κρίση, που υποκριτικά και στρουθοκαμηλικά, υποκρινόμαστε μέχρι πριν λίγο καιρό, πως αγνοούσαμε την απειλητική ύπαρξη της, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, που έχει το όνομα: "Απώλεια της εθνικής κυριαρχίας" και που αυτή είναι μόνο η κορυφή, που περιλαμβάνει: Δίκαιες λαϊκές κινητοποιήσεις, προβοκάτορες, κουκουλοφόρους, ψυχοπαθείς δολοφόνους, σαν αυτούς που σκότωσαν, τους τρεις νέους αθώους ανθρώπους, στο χώρο της δουλειάς τους και άφθονη φλυαρία που είναι κ' αυτή ένα επικίνδυνο είδος ραδιοτηλεοπτικής τρομοκρατίας Οι δρόμοι και οι πλατείες έπαψαν να είναι ειρηνικά σημεία μιας ευνομούμενης χώρας, αλλά έχουν μεταβληθεί σε χώρους ταραχών,που ελλοχεύουν κίνδυνοι για τραυματισμούς ακόμη και θανάτου αθώων ανθρώπων. Κ' όμως αυτή είναι μόνο η ορατή κορυφή του εθνικού μας παγόβουνου. Αλίμονο όμως, υπάρχει και το κυρίως σώμα του. Τεράστιο και επιβλητικό με τον όγκο των προβλημάτων που το συνθέτουν. Έχει σχηματισθεί από την πολιτική, πνευματική και πολιτιστική κατάπτωση του τόπου, από το παρελθόν, μέχρι σήμερα. Αυτός ο εφιαλτικός όγκος είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το μέλλον του άξιου για καλύτερη τύχη, λαού μας. Αυτή είναι μια πραγματικότητα, που για αρκετά χρόνια, εθελοτυφλούντες πεισματικά υποδυόμαστε πως αγνοούμε. Ίσως ο εθνικός μας "Τιτανικός", κατορθώσει να αποφύγει την καταστροφή, αν η ορχήστρα του αποπροσανατολισμού, σταματήσει να παίζει στο σαλόνι του κ' εμείς όλοι, πάψουμε να στροβιλιζόμαστε στους... απατηλούς ρυθμούς της. Αποτελεί πλέον ανάγκη επιβίωσης η αναγνώριση, η ειλικρίνεια και η χαρτογράφηση των προβλημάτων που έφεραν τον τόπο στο αστερισμό του εφιάλτη της πτώχευσης και της καταστροφής. Μόνο τότε θα γεννηθεί ελπίδα και η αναγκαία δυναμική για τη σωτηρία.
Ειδικότερα η η πνευματική και πολιτιστική κατάπτωση, μπορούν να θεωρηθούν ως οι βραδυφλεγείς βόμβες που διευκόλυναν, σε βάθος χρόνου και σε σημαντικό βαθμό, την οικονομική καταστροφή που ζούμε σήμερα και που ατυχώς θα στραγγαλίζει τον τόπο μας για πολλά χρόνια.
Απόσπασμα από άρθρο: του Γιώργου Καπράνου.