Η... ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία ανάρτηση κάποιου κειμένου μου. Μια απουσία που υπαγορεύτηκε από την ανάγκη της απομάκρυνσης, της περισυλλογής και της εσωτερικής αναζήτησης. Αυτή η "φυγή" από τα καθιερωμένα, είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα σε κάποιον που έχει ως κορυφαίο μέσο την επικοινωνία και τη συγγραφή. Όταν μάλιστα, ο συγγραφέας βρίσκεται σε περίοδο δημιουργίας, τότε οι εσωτερικές διαδρομές της σκέψης του, τον απορροφούν πιεστικά. Ίσως, στις δραματικές εποχές που ζούμε, αυτή η απομάκρυνση να είναι ευεργετική, αλλά ας μην κρυβόμαστε, είναι και βολική. Αυτό το βόλεμα, όμως, αν συνεχιστεί για πολύ, τότε γίνεται συνενοχή. Προσωπικά, σε όλη την διαδρομή της πολιτικής, συγγραφικής και κοινωνικής μου ζωής, δε υπήρξα συνένοχος σε οτιδήποτε. Μάλιστα, μπορώ να ισχυριστώ, πως στις εποχές της απόλυτης ευδαιμονίας και της ομαδικής παράκρουσης των χρηματιστηριακών κερδών και της πλαστής οικονομικής ευτυχίας, είχα μιλήσει, είχα κραυγάσει και γράψει από την όποια θέση είχα τότε, αποκαλύπτοντας την μεγάλη απάτη που γινόταν σε βάρος του λαού. Του πουλούσαν όνειρα πλούτου φανταστικού, αλλά αυτοί οι απατεώνες, ετοιμάζονταν συχρόνως για την μεγάλη κλοπή και την δυστυχία των ονειροπαρμένων θυμάτων τους. Τότε, έγινα για πολλούς το μαύρο πρόβατο. Αυτό, συμβαίνει πάντα όταν δεν ακολουθείς το ρεύμα και προσπαθείς να πεις τις αλήθειες που κανείς δεν θέλει να ακούσει.  Από το μικρόφωνο μιας τηλεοπτικής εκπομπής, θυμάμαι, αναφερόμουνα στην εποχή του ''μεγάλου" ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και των μετοχών του Λαυρίου. Αυτών των μετοχών που κατάστρεψαν τις οικονομίες εκατοντάδων χιλιάδων ελλήνων. Ένα παλιό διήγημα εκείνου του καιρού, που είχε τίτλο: "Η Ιστορία μιας μετοχής", αποκαλύπτει πολλά για τα χαμένα όνειρα των ελλήνων. Αυτή η ιστορία, επαναλαμβάνεται με άλλους πρωταγωνιστές, με άλλους μεγαλόσχημους απατεώνες και καινούργια θύματα, σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τώρα, που μετράμε ερείπια και την χαμένη εθνική μας κυριαρχία, μας είπαν πως μαζί τα φάγαμε. Αν είναι σε κάποιο βαθμό σωστή αυτή η επισήμανση, τότε μπορούν να μας πουν, ποιοί εκπαίδευσαν και ώθησαν αυτόν το λαό στο παιχνίδι της ρεμούλας και των πελατειακών σχέσεων;
  

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Οι εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου:

"ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974"
του Γιώργου Καπράνου
Στην Αίθουσα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου
Ακαδημίας 23
Την τετάρτη 23 Φεβρουαρίου στις 19:00

Την παρουσίαση θα κάνουν οι:
Τηλέμαχος Χυτήρης
Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού και τουρισμού

Γιάννης Κορίδης
Δημοσιογράφος- Λογοτέχνης

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η:
Αλεξάνδρα Κιμουλάκη
Καθηγήτρια

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 3ο]

Τους φώναξε όλους ο αρχισυντάκτης στο γραφείο του. Το ύφος του έδειχνε ένταση και αγωνία.
-Θέλω να σας πω κάτι σημαντικό. Προσέξτε με καλά. Δε θα δεχτώ και κυρίως, δε θα συγχωρήσω λάθη. Από απόψε Σάββατο 29 Μαρτίου και μέχρις αύριο τα χαράματα 30 του μήνα, όλο το προσωπικό της εφημερίδας μπαίνει σε επιφυλακή. Κανείς δε θα πάει στο σπίτι του. Θα κάνουμε βάρδιες. θα ξεροσπαλιάσουμε στα ποδάρια μας. Έχουμε πληροφορίες από σίγουρη πηγή, πως τα ξημερώματα αύριο θα γίνει η εκτέλεση των Μπελογιάννη, Μπάτση, Αργυριάδη και Καλούμενου.
-Θα φτάσουνε μέχρις εκεί; Τις Κυριακές δε γίνονται ποτέ εκτελέσεις, παρατήρησε ο Στέλιος.
-Μωρέ, αυτό που σας λέω. Σε ποιους θα δώσουνε λογαριασμό; Η κυβέρνηση έχει τα χάλια της. Ο Πλαστήρας είναι άρρωστος και τον αντικαθιστά ο Σοφοκλής Βενιζέλος. Ο βασιλιάς παίρνει τις αποφάσεις σε συνεργασία με τον πρεσβευτή Πιουριφόι. Οι Αμερικάνοι θέλουνε νεκρούς το Μπελογιάννη και τους άλλους και έτσι ο βασιλιάς δεν έδωσε χάρη στους μελλοθάνατους. Αυτά που εισηγήθηκε
η Επιτροπή Χαρίτων και ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο φίλος μου ο Παπασπύρου, δεν μπορούν τα επηρεάσουν τις εξελίξεις.
-Αυτή η βιασύνη έχει την εξήγηση της, πρόσθεσε ο Νικήτας, παλιά καραβάνα στο ρεπορτάζ.
-Τί θέλεις να πεις;
-Θέλω να πω, πως βιάζονται. Μια αναβολή της εκτέλεσης μπορεί να τους ανατρέψει τα σχέδια της εξόντωσης των καταδίκων. Σε λίγες μέρες συζητείται στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που θα βάλει τέλος σε παρόμοιες εκτελέσεις. Επιτέλους. Τρία χρόνια μετά τη λήξη του Εμφύλιου και αυτοί στήνουνε στον τοίχο τους πολιτικούς αντιπάλους τους, με την κατηγορία της κατασκοπίας.
-Νικήτα, καλά τα λες. Η εκτέλεση των καταδίκων έχει και άλλον ένα σημαντικό στόχο. Θα εκτελέσουν μαζί μ' αυτούς και την κυβέρνηση Πλαστήρα-Βενιζέλου.
Θα απαλλαγούν από τους καταδικασμένους κομμουνιστές, με κυβέρνηση του Κέντρου και όχι με κυβέρνηση της δεξιάς. Μετά απ' αυτό καταλαβαίνει κανείς τις ραγδαίες εξελίξεις στον πολιτικό τομέα, που θα ακολουθήσουν.
-Η ζωή συνεχίζεται. Όπως με κυβέρνηση Σοφούλη πέρασαν όλες τις παράνομες πράξεις και τους αντιδημοκρατικούς νόμους, έτσι και τώρα θα φωρτώσουνε τις εκτελέσεις στην κυβέρνηση του Κέντρου, πρόσθεσε ο Στέλιος.
-Ο Παπάγος έρχεται και μαζί του η κυριαρχία της δεξιάς για πολλά χρόνια. Το Κέντρο έκανε όλες τις βρόμικες δουλειές και εκτέλεσε όλες τις εντολές των "συμμάχων"μας. Τώρα έφτασε η ώρα του τυχερού στρατάρχη που τον σέρνει από τη μύτη ο Ρασπούτιν, ο Μαρκέζίνης......

Απόσμασμα από το ιστορικό μυθιστόρημα: ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 του: Γιώργου Καπράνου.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 2ο]

..Λίγο πριν φθάσει στην πλατεία Ομονοίας, πρόσεξε την έντονη κίνηση που είχαν οι πάγκοι των αργυραμοιβών, των σαράφηδων, όπως τους αποκαλούσε ο κόσμος. Όποιος είχε μεγάλη οικονομική ανάγκη και είχε στην κατοχή του κάποιο κόσμημα, ρολόι, χρυσό ή ασημένιο αντικείμενο, ακόμη και τα χρυσά του δόντια,τα εξαργύρωνε εκεί, στο δέκατο της αξίας τους. "Οι βέρες, οι σταυροί, τα δακτυλίδια και όσα έχουνε απομείνει από το ξεπούλημα της Κατοχής, αποτελούν και στην απελευθέρωση τη μόνη πηγή για την κάλυψη των οικογενειακών αναγκών για διατροφή. Έρμε κόσμε τι τραβάς. Πόσο λεύτερος είναι ο άνθρωπος όταν πεινάει;"
Τις σκέψεις του τις διέκοψαν αλλεπάλληλοι πυροβολισμοί. Κάποιες σφαίρες σφύριξαν στ' αυτιά του. Σκύβοντας αλλαφιασμένος, έτρεξε και χώθηκε σε ένα καφενείο. Στριμώχτηκε ανάμεσα σε πολλούς τρομαγμένους διαβάτες, που βρήκαν κ' αυτοί άσυλο στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις αδέσποτες σφαίρες που έπεφταν σαν χαλάζι. Το σκηνικό αυτό ήτανε συνηθισμένο, σχεδόν καθημερινό στη μετακατοχική Αθήνα. Εκατοντάδες άνθρωποι είχανε σκοτωθεί από αδέσποτες σφαίρες, που αντί του στόχου τους έβρισκαν αμέριμνους πολίτες.
Οι διωκόμενοι διέφυγαν προς την οδό Πειραιώς και την Αγίου Κωνσταντίνου, αφήνοντας πίσω τους ένα νεκρό και ένα τραυματία. που σφάδαζε πεσμένος στο πεζοδρόμιο. Ο νεκρός, ένα αμούστακο παιδί, είχε αποτυπωμένο στα παγωμένα μάτια του τον τρόμο του θανάτου. Κάποιος μικροπωλητής τον σκέπασε πρόχειρα με μια λινάτσα. Οι ασφαλίτες έπεσαν επάνω στον τραυματία κτυπώντας τον βάναυσα με κλωτσιές, γροθιές και χαστούκια. Τραβώντας τον έσυραν μέχρι την κλούβα της αστυνομίας που βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, μπροστά στο ξενοδοχείο "Μέγας Αλέξανδρος".
-Καλύτερα να είχε σκοτωθεί επί τόπου, είναι άτυχος. Τώρα θα πεθάνει στα χέρια τους. Θα νιώσει την ανάσα του θανάτου εκατό φορές πριν ξεψυχίσει", ψιθύρισε μια μαυροφορεμένη γριά που στεκόταν δίπλα στο Στέλιο.....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το ιστορικό μυθιστόρημα" ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 Του Γιώργου Καπράνου

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ [2]

Καθορισστική σημασία για την πορεία και την εξέλιξη του Μαβίλη στο χώρο του πνεύματος, είχε η γνωριμία του με τον Ιάκωβο Πολυλά. Το ιστορικό μέλος της Επτανησιακής σχολής. Ποιητή φίλο και εκδότη των έργων του Σολωμού. Την εποχή αυτή, ο Μαβίλης έμαθε Ιταλικά, Γερμανικά, Αγγλικά και Ισπανικά, που ήταν και η γλώσσα της οικογενειακής του καταγωγής.
Το 1878 ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου.
Μετά από ένα χρόνο αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία. Έκεί σπούδασε φιλοσοφία, φιλολογία και γλωσσολογία. Το καλοκαίρι του 1890 αναγορεύτηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Έρλαγκεν της Βουαρίας. Πριν τελειώσει εκείνο το καλοκαίρι επέστρεψε στην Κέρκυρα. Ένιωσε μεγάλη χαρά οταν βρέθηκε μετά από δέκα τέσσερα χρόνια, πάλι στον τόπο του.
Ανανέωσε τις φιλίες του και αναμίχθηκε και πάλι στην πλούσια πνευματική κίνηση του νησιού. Είχε πλούτο μεγάλο στις πνευματικές αποσκευές του με ένα πλήθος γνώσεων. Είχε επηρεασθεί από τις θεωρίες του Νίτσε και έγραψε το σπουδαίο σονέτο "Ο υπεράνθρωπος". Ταυτίστηκε με την "Κριτική του καθαρού λόγου", του ορθολογιστή Καντ και της "Βουλησιαρχίας" του Σοπενάουερ. Είχε μελετήσει σανσκριτικά φιλοσοφικά κείμενα και και είχε μεταφράσει αρκετά αποσπάσματα από το Ινδικό έπος, "Μαχαμπαράτα".
Η έντονη προσωπικότητα του και ο πλούτος των γνώσεων του, του άνοιγαν δρόμους για μια σπουδαία καριέρα. Του προτάθηκαν σημαντικές θέσεις. Δεν δέχτηκε καμία. "Ότι κατορθώσω στη ζωή μου, θα το κατορθώσω μένοντας συνεπής, χωρίς να απαρνηθώ ούτε μια πράξη, ούτε μια μόνο στιγμή της προηγούμενης ζωής μου, ή αλλιώς δεν θα κατορθώσω τίποτα", έγραφε στο φίλο του Κεφαλληνό.

Απόσπασμα για τον Μαβίλη. Του Γιώργου Καπράνου

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ ...152 χρόνια από τότε

Φέτος συμπληρώθηκαν εκατόν πενήντα δύο χρόνια από τη γέννηση του Λορέντζου Μαβίλη.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 ήρθε στον κόσμο ένας ευαίσθητος, λυρικός ποιητής. Ένας ένθερμος πατριώτης, βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, που είχε ως δρομοδείκτη στη ζωή του την προσφορά στην πατρίδα, στη θυσία και στην ποίηση. Ένας άνθρωπος ρομαντικός, ασυμβίβαστος και απόλυτος σ' αυτά που πίστευε. Είδε το φως της ζωής στην Ιθάκη, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως δικαστής της Ιονίου Πολιτείας. Ο παππούς του, ο Δον Λορέντζος Μαβίλης, Ισπανικής καταγωγής, χρημάτισε πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα. Μετά τη λήξη της θητείας του, παρέμεινε στο νησί και παντρεύτηκε γυναίκα Κερκυραία. Επίσης και ο πατέρας του ο Παύλος Μαβίλης, παντρεύτηκε κ' αυτός γυναίκα Κερκυραία, την Ιωάννα Καποδίστρια-Σούφη, ανεψιά του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας. Από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο Λορέντζος και η μεγαλύτερη αδερφή του, η Εσθήρ.
Δεδομένου ότι ο ποιητής γεννήθηκε λίγα χρόνια πριν από την ενσωμάτωση της Επτανήσου στην Ελλάδα, είναι χρήσιμο να αναφερθούν κάποια στοιχεία του κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην Ιόνιο πολιτεία, που κάτω από την Αγγλική κατοχή, είχε ως πρωτεύουσα την Κέρκυρα.
Ο μελετητής της ιστορίας της περιοχής, θα εκπλαγεί από ένα παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο που θα συναντήσει στην έρευνα του. Κανένα μέρος του κόσμου δεν δέχτηκε στη διάρκεια χιλιάδων ετών, τόσες επιβουλές, επιθέσεις και ξένες κυριαρχίες, όσες υπέστησαν τα Επτάνησα, με κυρίαρχη της Ενετική κατοχή, που κράτησε πεντακόσια χρόνια. Είναι άξιο αναφοράς το γεγονός πως οι Επτανήσιοι, δεν έχασαν ποτέ την Ελληνικότητα τους και παρά τις διασταυρώσεις πολιτισμών που δέχτηκαν, δεν αλλοτριώθηκαν. Αντίθετα απέδειξαν τη δυνατότητά τους, να αφομοιώνουν ξένες ιδέες και πολιτιστικές αξίες. Σ΄αυτό το κοινωνικό περιβάλλον μιας αριστοκρατικής πολιτείας κοινωνικών διακρίσεων, αλλά παράλληλα υψηλού πνευματικού επιπέδου, τεχνών και πολιτισμού, γαλουχήθηκε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο ποιητής.

1ο Απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Καπράνου, για τον Λορέντζο Μαβίλη.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 [Απόσπασμα 1ο]

Κατηφόρησε την οδό Σταδίου. Στη γωνία της με την πλατεία Ομονοίας κοντοστάθηκε στην είσοδο του "Ritz". Το καμπαρέ ήταν άπλετα φωτισμένο και στη βιτρίνα του φιγουράριζαν οι φωτογραφίες των γυναικών του μπαλέτου. Η αίθουσα ήταν γεμάτη από ναύτες του 6ου στόλου. Οι αμερικάνοι ναύτες το είχανε αγκαζάρει. Ένα γκαρσόνι πλησίασε χαμογελώντας επαγγελματικά.
-Ξέρετε αυτές τις μέρες έχουμε στόλο. Όλα τα κέντρα στην Αθήνα και στον Πειραιά είναι κομπλέ. Σε μια βδομάδα φεύγουν και τότε θα έχουμε ησυχία.
Δεν του απάντησε και βγήκε στο δρόμο. "Κορίτσια ο στόλος...Έρχεται ο στόλος" μονολόγησε. Έφτυσε με αηδία. "Ένα απέραντο μπορντέλο έχει γίνει ο τόπος. Οι Αμερικάνοι ξεμπαρκάρουν από τα πολεμικά τους που περιπολούν στη Μεσόγειο, στα λιμάνια των συμμάχων και οι άντρες τους θέλουνε γυναικεία σάρκα. Στον Πειραιά, στην Τρούμπα, κάθε γωνιά και ένα καμπαρέ. Σε κάθε πόρτα και ένα μπορντέλο. Η πορνείο καλύπτει τις ανάγκες των Αμερικάνων κι αυτοί καλύπτουν τις ανάγκες του τόπου με δολλάρια. Ένα κράτος νταβατζής που υπολογίζει και σ' αυτήν ακόμη τη συμμαχική "βοήθεια". Το σχέδιο Μάρσαλ, η επίσημη οικονομική βοήθεια των Αμερικάνων και τα κορμιά των γυναικών της πορνείας, φτιάχνουν τον προυπολογισμό της χώρας. Καταντήσαμε μια διεφθαρμένη και εξαγορασμένη αποικία που κυριαρχούν οι σωματέμποροι κάθε είδους. Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν κατόρθωσε ακόμα να ορθοποδήσει κι αυτό θα αργήσει πολύ να γίνει, αν γίνει ποτέ. Σ' αυτή την εξωφρενική κατάσταση που ζούμε, χιλιάδες νεόπλουτοι ξεφυτρώνουν. Είναι τα γνωστά κοινωνικά σαπρόφυτα. Αυτοί που εκμεταλλεύονται τις δύσκολες καταστάσεις και τη δυστυχία του λαού για να πλουτίζουν...

Από το ιστορικό μυθιστόρημα ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ 1945-1974 του Γιώργου Καπράνου.