ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ;

Με αφορμή την εξαγγελία των αλλαγών και της μεταρρύθμισης στο χώρο της Τοπικής Αυτο
διοίκησης, πιστεύω πως πρέπει να γίνει, πριν από την τελική λήψη των κυβερνητικών αποφάσεων, μια εμπεριστατωμένη συζήτηση και κατάθεση απόψεων. Ο κρίσημος για τη δημοκρατική λειτουργία και την εξυπηρέτηση του πολίτη σε τοπικό επίπεδο, θεσμός της Τ.Α, στον τόπο μας, σε πολλές περιπτώσεις, βρίσκεται υποβαθμισμένος και βουτηγμένος κυριολεκτικά στο τέλμα της διαφθοράς. Υπάρχουν βεβαια και ελάχιστες εξαιρέσες. Αυτές όμως, μας δίνουν τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε με συγκριτικά στοιχεία το μέγεθος το προβλήματος.
Από τη σελίδα αυτή θα πούμε και θα ακούσουμε απόψεις. Θα καταθέσουμε αυτά που η εμπειρία μας στο χώρο της Αυτοδιοίκησης μα δίδαξε.
Εν αναμονή λοιπόν του σχεδίου για τον Καποδίστρια 2. Ίσως αυτή η μεταρρύθμιση να είναι η τελευταία ευκαιρία για να αποκτήσουμε πραγματική και αντάξια της αποστολής της, Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Καλή χρονιά

Ποιά είναι η δύναμη μιας ευχής;
Όση και η δύναμη μιας αγκαλιάς που επιχειρεί να ξορκίσει την αβεβαιότητα.
Οι φαντασιώσεις μας αποτελούν τη μεγάλη πλάνη, αλλά και τη σανίδα σωτηρίας απο τη
σκληρή πραγματικότητα, που μας φορτώνει η καθημερινότητα.
Πιστεύω πως αυτοί που παλεύουν με το πληκτρολόγιο, επιχειρώντας να επικοινωνήσουν, είναι τα κωμικοτραγικά πρόσωπα σε μια παράσταση, ιλαροτραγωδίας. Αντέχουν όμως,.. αντέχουν, ευτυχώς
Καλή χρονιά σε όλους και καλές.. παραστάσεις.

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ 1922-1945 [Απόσπασμα 2]

Οι πρόσφυγες τριγύρω, με τα μάτια θολά, έσερναν ανήμποροι κι απελπισμένοι τα πόδια τους σε μια πορεία χωρίς προορισμό, χωρίς ελπίδα. Προσπαθούσαν να επιζήσουν, χωρίς τροφή, ακόμα και χωρίς νερό. Μια νέα γυναίκα, χλωμή και κιτρινισμένη από τις κακουχίες, κρατούσε ένα αγοράκι από το χέρι και φώναζε με όση δύναμη της είχε απομείνει:
-Εδώ που ήρθαμε κυνηγημένοι για να γλυτώσουμε απ' το μαχαίρι του Τούρκου, αντί για τη σωτηρία βρήκαμε τα χειρότερα..Ναι τα χειρότερα. Το μαχαίρι, σου παίρνει τη ζωή, μια κ' έξω. Εδώ, στην αγκαλιά της "μάνας" Ελλάδας σε πεθαίνει αργά και βασανιστικά η πείνα, η δίψα και η καταφρόνια των ντόπιων αδερφών μας. Ήρθαμε για να σωθούμε στη μάνα μας, στην Ελλάδα και συναντήσαμε μια χώρα εχθρική, σαν κακιά μητριά.
Χτύπησα πολλές πόρτες. Καμιά δεν άνοιξε. Κανένας δεν δέχτηκε ν' ακούσει τα παρακάλια μου. Μόνο σε μια πόρτα άκουσα μια φωνή, από μέσα, να με ρωτάει:"Τι θέλω;" Της ζήτησα λίγο νερό για το μικρό μου. Αυτή η "αδερφή" μου, η νησιώτισσα, μου ζήτησε παράδες. Παράδες για λίγο νερό του θεού. Χίλιες φορές χειρότεροι κι απ' τους εχθρούς μας, είναι ορισμένοι Χριστιανοί. Ξένους τουρκόσπορους , μας λενε. Μας αποφεύγουν σαν να είμαστε λεπροί. Πεθαίνουμε στους δρόμους και δεν υπάρχει άνθρωπος, δεν υπάρχει κανένας για να κάνει κάτι. Ας δώσει ο Θεός να πληρώσουν οι υπαίτιοι. Που να σαπίσουν, Παναγία μου.
Ένας νέος άντρας με μάτια κατακόκκινα απ' το κλάμα, παραπατώντας σκόνταψε απάνω στο Γιάννη. Στην προσπάθεια του να κρατηθεί, γαντζώθηκε απάνω του και κλαίγοντας με λυγμούς, ψιθύριζε:
-Το βράδυ κοιμηθήκαμε νοικοκυραίοι και το πρωί ξυπνήσαμε πρόσφυγες, ξεσπιτωμένοι, άστεγοι, πεινασμένοι, κατεστραμμένοι. Γίναμε ζητιάνοι, ζήτουλες για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα κύπελο νερό. Πιο πολύ με πονάει η περιφρόνηση των ντόπιων. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, μόνο που είναι λίγες και η δυστυχία μας, αμέτρητη....

Από το ιστορικό μυθιστόρημα του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΡΆΝΟΥ, "Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ 1922-1945"

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ 1922-1945

..Ενας νέος άνδρας, με μάτια κατακόκκινα από το κλάμα, παραπατώντας σκόνταψε απάνω στο Γιάννη. Στην προσπάθεια του να κρατηθεί, γαντζώθηκε στον ώμο του και κλαίγοντας με λυγμούς, ψιθύριζε:
-Το βράδυ κοιμηθήκαμε νοικοκυραίοι και το πρωί ξυπνήσαμε πρόσφυγες, ξεσπιτωμένοι, άστεγοι, πεινασμένοι και κατεστραμμένοι. Γίναμε ζητιάνοι, ζήτουλες για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα κύπελλο νερό. Πιο πολύ με πονάει η περιφρόνηση των ντόπιων. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. αλλά μόνο που είναι λίγες και η δυστυχία μας μεγάλη, αμέτρητη.
Τι να σου κάνουν μερικοί πονετικοί και καλόκαρδοι άνθρωποι; Φτωχοί κ' αυτοί. Όμως κάποιοι απ' αυτούς, μοιράζουνε τη λιγοστή μπουκιά τους, μαζί μας Η αλήθεια να λέγε
ται. Σε τέτοιες καταστροφές αναζητάς τον άνθρωπο και δύσκολα τον βρίσκεις.
Οι περισσότεροι πρόσφυγες παρέμεναν βουβοί, χαμένοι, με τα μάτια βουρκωμένα.
Πανιασμένα πρόσωπα καισώματα που με τη στάση τους έμοιαζαν να έχουν χάσει τη δυνατότη
τα για κάθε ενέργεια. Σαν ανθρώπινες μαριονέτες που τους είχε κοπεί ο σπάγκος που τους έδινε κίνηση. Κάποιες στιγμές μόνο, κάποια χέρια υψώνονταν σε στάση ικεσίας και προσμονής.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το ιστορικό μυθιστόρημα του Γιώργου Καπράνου :"Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ 1922-1945 Από το Διωγμό στην Κατοχή"

"Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΑΜΠΕΛΑΣ"

Στις δημοκρατίες αυτοί που κτυπάνε από τα χαράματα τις πόρτες των πολιτών, είναι συνήθως οι γαλατάδες. Τουλάχιστον αυτό γινότανε στα περασμένα χρόνια. Σήμερα στις υποβαθμισμένες δημοκρατίες, κτυπάνε νούμερα τηλεθέασης, οι γραφικοί της πολιτικής πινακοθήκης. Αυτοί που αποδεικνύουν σε κάθε στιγμή, πως το πιο ισχυρό και ανίκητο στοιχείο στο σύγχρονο κόσμο, της δήθεν ενημέρωσης, είναι η ηλιθιότητα, όπως αυτή εκφράζεται, από έναν περιοδεύοντα θίασο "εκλεκτών" τύπων της πολιτικής και της παραπολιτικής.
Η κάμερα ασκεί γοητεία. Οι κοτοπόνηροι όμως, που νομίζουν πως δ' αυτής θα κατακτήσουν
την πολιτική επιτυχία, κατακτούν κάτι πολύ λιγότερο. Τον τίτλο του γραφικού και του ανόητου.
Σχετικά με την πρόταση, ενός αστεριού του είδους, που προτείνει αλλαγή τίτλου και συγχώνευση κομμάτων, έχω να παρατηρήσω: Μην τον αδικήσετε. Αυτό έχει γίνει στο παρελθόν πολλές φορές. Οταν το "Λαϊκό Κόμμα" διαπίστωσε πως μετά τη δικτατορία του Μεταξά και τη στάση πολλών στελεχών και οπαδών του στην κατοχή, είχε υποστεί ανεπανόρθωτες πολιτικές ζημιές, τότε, άλλαξε ταμπέλα και αναρτήθηκε κάποια που έγραφε: "Ελληνικός Συναγερμός" Μετά ακολούθησε κάποια άλλη, που έγραφε "ΕΡΕ" και αργότερα μετά τη δικτατοία των συνταγματαρχών, η ταμπέλα, πάλι άλλαξε και έγινε "Νέα Δημοκρατία". Τώρα το πόσο νέα ήτανε και πόσο δημοκρατία, αποδεικνύεται και από τις προτάσεις του ...για νέα αλλαγή ταμπέλας.
Ο άνθρωπος λοιπόν δεν έκανε τίποτα περισσότερο, απο το να τηρήσει την παραταξιακή παράδοση.

"ΤΟ ΤΕΛΜΑ..."

Η αδυναμία της πολιτικής εκπροσώπησης και το χαμηλό ποιοτικό της επίπεδο, είναι οι σημαντικότερες αιτίες της απαξίωσης της πολιτικής και της υποβάθμισης των ιδεών.
Ανέκαθεν έλεγαν και συνεχίζουμε να ισχυριζόμαστε, πως η Ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μεταβατική κατάσταση. Αυτό το επιχείρημα είναι αναληθές. Το τέλμα, η στασιμότητα, ο νεποτισμός, τα κάθε είδους τζάκια, συντηρούν και ενισχύουν την εικόνα μιας πλαστής κινητικότητας, μιας εικονικής πραγματικότητας. Τα πάντα παραμένουν υποβαθμισμένα και ακίνητα. Όσα βήματα έγιναν στο παρελθόν για αλλαγή, κοινωνική δικαιοσύνη, πρόοδο και σεβασμό στις δημοκρατικές αξίες, υπονομεύτηκαν και απαξιώθηκαν. Μια συντηρητική αντί
ληψη και πολιτική πρακτική, πήραν πίσω πολλές από τις λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώ
ματα. Το χθες, με όπλο την "εικόνα" ήρθε πάλι στο προσκήνιο και έδιωξε, το λόγο, την ιδέα, το επιχείρημα και τη δημοκρατική ευαισθησία.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το δοκίμιο του Γιώργου Καπράνου: Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

"Δύσκολοι καιροί για ονειροπόλους"

...Δύσκολοι καιροί για ονειροπόλους και στερούμενους "ομπρέλας" πολιτικής και οικονο
μικής προστασίας, φιλόδοξους πολίτες. Αν κάποιοι, έχουν ταλέντο, γνώσεις, ικανότητες και φιλοδοξίες για να προσφέρουν στα κοινά, αλλά που στερούνται, ή δεν επιθυμούν, να έχουν εξαρτήσεις και δεσμεύσεις σε πολιτικούς κηδεμόνες, τότε, είναι προτιμότερο να προγειωθούν στη σκληρή πραγματικότητα και να απομακρυνθούν ταχύτατα.
Αν όχι, θα βρεθούν απέναντι στο ισχυρό δίπολο εξουσίας που εκφράζεται, από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και από τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας.
Τα ΜΜΕ και οι σκηνοθέτες της εικονικής πραγματικότητας και αποπροσανατολισμού των πολιτών, μπορούν να κάνουν μικρά και μεγάλα θαύματα. Ένα από τα μικρά, είναι πως θα "εξαφανίσουν", θα ευτελίσουν παρουσιάζοντας ως γραφική, κάθε προσπάθεια που θα είναι έξω από τους σχεδιασμούς και τις αποφάσεις τους.
Οι μαγικές εικόνες, ο αποπροσανατολισμός, η προβολή κάθε ασημαντότητας και η εξαφάνι
ση κάθε σημαντικού, είναι μερικά από τα εργαλεία που ονομάζονται: "Τρόποι διαμόρφω σης της κοινής γνώμης".
Σκοπός τους είναι η πλύση των εγκεφάλων των πολιτών και η στέρηση της δυνατότητας τους να επιλέξουν και να εκλέξουν ελεύθερα τους εκπροσώπους τους.
Γράφοντας αυτές τις απόψεις, δεν επιχειρώ να κολακέψω και να βγάλω έξω από τις ευθύνες, ένα μεγάλο μέρος του λαού, που ενισχύει με την επιπολαιότητα και την ελαφρότητα του, τη διατήρηση αυτής της απαράδεκτης και αντιδημοκρατικής κατάστασης.
Οι ευθύνες υπάρχουν, αλλά υπάρχουν και πολλά ελαφρυντικά, γ΄αυτούς που φτάνουν στο εκλογικό τους τμήμα, με ψηφοδέλτιο σταυρωμένο, από πριν και από...άλλους. Τι να κάνει και πως να αντιδράσει, ο χωρίς σωστή ενημέρωση πολίτης; Πως να διαμορφώσει άποψη, όταν η πολιτική και τα οράματα έχουν μετατραπεί σε επικοινωνιακά τεχνάσματα;
Ο πολίτης καταναλωτής, είναι ανίσχυρος κουρασμένος και απογοητευμένος. Είναι έτοιμος να καταναλώσει ότι του προσφέρουν οι μάγοι της επικοινωνίας. Η "αλήθεια" της τηλεόρασης κερδίζει το παιχνίδι....και τις εξουσίες. ..
Απόσπασμα από το πολιτικό δοκίμιο:"Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ", του Γιώργου Καπράνου