Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

"ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ" [Απόσπασμα 3ο]

[...]Πέρασε στην αίθουσα και στάθηκε σε απόσταση λίγων βημάτων από το έπιπλο του γραφείου, περιμένοντας να τον καλέσει κοντά του. Μετά απο μερικά δευτερόλεπτα αναμονής, που στο Γιάννη φάνηκαν σαν ώρες, ο Στεργιάδης σήκωσε τα μάτια του από τα έγγραφα που είχε μπροστά του, τα οποία σίγουρα υποκρινόταν πως διάβαζε και "μέτρησε" τον επισκέπτη του. Τον ερεύνησε κοιτάζοντας τον, απο πάνω ως κάτω. Κάτι ανήσυχο φάνηκε στο βλέμμα του, αλλά ρώτησε με απολύτως τυπικό και ήρεμο ύφος.
-Παρακαλώ, ζητήσατε να με δείτε; Έρχεστε κομίζοντας μου, κάποια έγγραφα από την Αθήνα;
-Αξιότιμε, κύριε αρμοστή, έρχομαι με απόσπαση στην Αρμοστεία. Προέρχομαι απο το πολιτικό γραφείο του πρωθυπουργού και συγκεκριμένα απο το γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, του κυρίου Ρέπουλη. Σας παραδίδω τα σχετικά έγγραφα και τις διαταγές.
Ακούμπησε τον υπηρεσιακό φάκελο στο γραφείο, αλλά ο αρμοστής δεν έκανε κάποια κίνηση για να τον ανοίξει. Έμενε ασάλευτος με ένα σκοτεινό βλέμμα, που έμοιαζε με φουρτουνιασμένη θάλασσα τη νύχτα. Για κάποιο παράξενο λόγο, αντίθετα από το συγκρατημένο χαρακτήρα του, ο Γιάννης άρχισε να διασκεδάζει μ' αυτήν την κατάσταση. Παρέμενε όμως, ανέκφραστος και αλύγιστος περιμένοντας την απάντηση του πολιτικού άρχοντα της Σμύρνης.
-Οφείλω να σας καλωσορίσω κύριε Σταματίου, παρά τις απορίες που μου γεννάει αυτή η απόσπαση σας. Δεν έχει να κάνει με σας προσωπικά αυτός ο προβληματισμός μου, αλλά με τον τρόπο που σκέπτονται και ενεργούν ορισμένοι εκεί πάνω. Εδώ τα πράγματα μοιάζουνε με χώρο πυροβασίας. Σαν να περπατάμε σε αναμμένα κάρβουνα......

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007

"Το Πάσχα που άργησε να' ρθει"

Αγκομαχώντας, βήχοντας και παραπατώντας, προσπαθούσε να ισορροπήσει το βαρύ σακί απάνω στην πλάτη του. Η μέση του πονούσε και η υγρασία της θάλασσας του έκοβε την ανάσα. Ανάμεσα απ' τα δόντια του, του έφυγε μια βλαστήμια. Όταν βλαστημούσε η γυναίκα του σταυροκοπιότανε και έβγαζε κάθε φορά το συμπέρασμα, κάθε φορά, το ίδιο συμπέρασμα.
-Γι' αυτό ορέ, δεν βλέπουμε Θεού πρόσωπο. Είσαι αφορεσμένος και με τσι βλαστήμιες στο στόμα σου, σαν τσι καραμέλες. Άλλοι λένε "Καλημέρα" κ' εσύ βλαστημάς Παναγίες και Αγίους. Εδώ πιο πάνω είναι η Παναγία η Πλατυτέρα και σ' ακούει, μωρέ βουδούλιακα [ξεφτιλισμένε] και δεν θα πει καλή κουβέντα για μας. Θα ρίξει ο Θεός φωτιά, να μας κάψει. Και εσένα, να σε κάψει τέτοιος που είσαι και πιάνεις συνέχεια στο βρωμόστομά σου τσου Αγίους. Εγώ και τα παιδιά μας, ορέ, τί φταίμε;
-Μωρή βουρλισμένη και χασολοισμένη [σαλεμένη], εσύ και ο παπάς δε λέτε πως ο Θεός είναι δίκαιος; Αν είναι έτσι, θα κάψει μόνο εμένανε, εσείς θα γλιτώσετε.
-Με τσι βλαστήμιες ορέ θα γεμίσει το τσουκάλι μας; Έτσι θα μας σπλαχνιστεί η Παρθένος Μαρία κ' ο Άγιος Σπυρίδωνας; Εσύ και τα άλλα ρεντίκολα [ρεζίλιδες], που μαζευόσαστε στην ταβέρνα, πίνεται και βλαστημάτε, έτσι για γούστο. Θα έχετε την κατάρα του Θεού πάνω στα κεφάλια σας.
Συνήθως στο σημείο αυτό τερματιζότανε απότομα το λογύδριο, που εκφωνούσε η Λόπη, γιατί ένα σύννεφο από ξυλιές, αμπωσιές [σπρωξιές] και βλαστήμιες της κόβανε τη διάθεση για τη συνέχεια του σωφρονισμού του Αντώνη, του άντρα της, που κακό χρόνο να' χει, της είχε κάνει τη ζωή της αβάσταχτη.....
[Από τη νουβέλα του Γιώργου Καπράνου, "ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ' ΡΘΕΙ".

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

"ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ" [Απόσπασμα 2ο]

[...]Σε λίγο ήρθε η άμαξα και μετά απο λίγα λεπτά έφτασαν στην πλατεία Διοικητηρίου. Απέναντι υψωνότανε το "Κονάκι", όπως ονόμαζουν οι Τούρκοι το Διοικητήριο. Ένα συγκρότημα απο διώροφα κτίρια και ακριβώς στο κέντρο της μικρής πλατείας, ένας περίκομψος μιναρές και δίπλα του ενωμένο το τέμενος. Στο κεντρικό κτίριο και ακριβώς στη μέση του εξώστη, υπήρχε μια μεγάλη ελληνική σημαία. Σ' αυτό το "Κονάκι" πριν λίγες μέρες στεγαζότανε η Τούρκικη Στρατιωτική Διοίκηση, η Νομαρχία με τις υπηρεσίες της και οι φυλακές της Σμύρνης, πιο δίπλα. Μόλις κατέβηκε απο την άμαξα, κοίταξε με ενδιαφέρον το χώρο γύρω του και προσπάθησε, παίρνοντας βαθιές εισπνοές, να καταπολεμήσει την ταραχή του. "Απίστευτο μου φαίνεται το που μπορεί να φτάσει η χάρη μου. Μέχρι και το μουεζίνη θα βλέπω και θα ακούω πέντε φορές την ημέρα, να καλεί τους πιστούς του Μωάμεθ για προσευχή. Γούστο έχει. Όπου μπέρδεμα και περίεργες καταστάσει κι εγώ στη μέση".
Προχώρησε στην είσοδο και είπε στους φρουρούς, πως ήθελε να πάει στο γραφείο του αρμοστή. Διέκρινε μια μικρή αναστάτωση στο φυλάκιο με το άκουσμα του αιτήματος του αγνώστου και μετά απο λίγο εμφανίστηκε ένας βλοσυρός τύπος. Άψογα ντυμένος, με προσεκτικές κινήσεις, που συστήθηκε στο Γιάννη, ως βοηθός προσωπάρχη. Ρώτησε φιλύποπτα το όνομα του επισκέπτη και το λόγο της επίσκεψης του.
-Ονομάζομαι Γιάννης Σταματίου. Έρχομαι απο το πολιτικό γραφείο της Ελληνικής κυβέρνησης και συγκεκριμένα από το γραφείο του αντιπροέδρου, του κυρίου Ρέπουλη. Έχω κάποια έγγραφα να παραδώσω στον κύριο αρμοστή......

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2007

"ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ" [Απόσπασμα 1ο]

Από τη γέφυρα του "Αβέρωφ" αγνάντευε τη Σμύρνη. Μετά απο λίγο θα ζύγωναν για να ρίξουνε άγκυρα, έξω στα ανοιχτά του του λιμανιού. Ο Γιάννης είχε την αίσθηση πως το πόντισμα της άγκυρας στο βυθό της θάλασσας της Ιωνίας, θα είχε ένα συμβολικό χαρακτήρα:"Σαν να ριζώνουμε στο βυθό του λιμανιού. Μοιάζει σαν συμβολισμός μόνιμης ελληνικής εγκατάστασης", σκέφτηκε παρακολουθώντας τον ύπαρχο να δίνει εντολές στο πλήρωμα. Παράλληλα, κοιτούσε με ενδιαφέρον το σηματωρό που έφερνε τα σήματα. Αυτά που κάθε λίγο ερχόντουσαν από τον Άγγλο ναύαρχο Καλθορπ, τον αρχηγό της συμμαχικής νηοπομπής. Του φάνηκε σαν μαγική παράσταση όλη αυτή η διαδικασία λειτουργίας του πληρώματος μέσα στο πλοίο. Όλα συγχρονισμένα και πειθαρχημένα. Ο καθένας ήξερε το ρόλο του. Ήτανε η πρώτη φορά που βρέθηκε στη γέφυρα ενός μεγάλου πολεμικού. Η οργάνωση και η σιγουριά που επικρατούσαν γύρω του, ενίσχυσαν την αυτοπεποίθηση του. Το είδε σαν καλό οιωνό και σαν σημάδι, πως όλα θα πάνε καλά σ' αυτή τη μεγάλη περιπέτεια...
[...]"Πατάω το χώμα της Σμύρνης. Μια πόλη, που μου μεταδίδει τους παλμούς ενός ηφαιστείου που ξυπνάει. Συσσωρευμένες ελπίδες, πόνοι, πάθη αιώνων, διεκδικούν, απαιτούν μέσα από τα εσώψυχα των Ελλήνων, να βγούνε στην επιφάνεια. Μια μεταβατική κατάσταση, που μοιάζει με γέννημα μιας τολμηρής φαντασίας.
Απο την άλλη, ο πληγωμένος εγωισμός του τούρκικου πληθυσμού, θεριεύει και ενισχύεται απο το πάθος κάποιων ομάδων φανατικών....

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

"ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ 1897-1922" Ιστορικό μυθιστόρημα

Το ιστορικό μυθιστόρημα "ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ, του Γιώργου Καπράνου, εκδόσεις "ΙΩΛΚΟΣ", που μόλις κυκλοφόρησε, καλύπτει κρίσιμες ιστορικές εποχές. Τις περιόδους που σημάδεψαν τον τόπο, την κοινωνική ζωή και τις ζωές των απλών ανθρώπων, από το τέλος του 19ου αιώνα, μέχρι τη λήξει της ολέθριας Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Το μυθιστόρημα έχει ως αρχή του, τις παραμονές του άτυχου και ταπεινωτικού για την Ελλάδα, Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 και καταλήγει, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, τον Εθνικό διχασμό, τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, στο θρίαμβο του Βενιζέλου και στην εκπλήρωση των οραμάτων του, που έγιναν και οράματα και στόχοι του λαού που τον ακολουθούσε.
Αυτή η πορεία οδήγησε στο διπλασιασμό της Ελλάδας, σε έκταση και πληθυσμό και οι Έλληνες έζησαν για λίγο το όνειρο της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Ένα όνειρο που μετατράπηκε σε εφιάλτη, μέσα σε τρία χρόνια. Το μεγαλείο έγινε ταπείνωση, ήττα, ντροπή, θάνατος, καταστροφή και προσφυγιά για 1.500.000 Έλληνες. Μια ήττα που είχε ως αποτέλεσμα το διωγμό, τον ξεριζωμό και τον εξευτελισμό των Ελλήνων της Σμύρνης και γενικότερα της Μικράς Ασίας.
Είναι ένα μυθιστόρημα που σέβεται και "πατάει" με σεβασμό στα χνάρια της ιστορίας, αλλά έχει παραχωρήσει τους κύριους ρόλους στους ήρωες του.
Την ιστορία τη γράφουν οι πρωταγωνιστές, αλλά το χαρτί, το μελάνι, τις θυσίες και το αίμα τα προσφέρουν οι απλοί άνθρωποι. Είναι αυτοί που δοκιμάζουν τις θετικές και αρνητικές επιπτώσεις των αλλαγών, των κοινωνικών αναστατώσεων και των νέων συνθηκών που φέρνουν οι πόλεμοι, οι τραγωδίες και οι κοινωνικές αναστατώσεις που προκαλούν οι εκάστοτε ισχυροί του κόσμου......
[Ένα απόσπασμα απο την εισαγωγή του μυθιστορήματος].

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

"Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΥ"

.....Εγώ ο μικρός, απλός και ασήμαντος ανθρωπάκος, επιβάτης του πλανήτη όπως θα έλεγε ένας ρομαντικός, θέλω να μιλήσω, να πω δυο λόγια από καρδιάς. Δεν θέλω να αποδείξω τίποτα, ούτε να πω κάτι σπουδαιότερο, ή περισσότερο από σας. Αναγνωρίζω, το έχω κάνει πολλές φορές αυτό, την ικανότητα σας να αναλύεται και να προτείνεται λύσεις για πολλά προβλήματα της ζωής, της κοινωνίας, της πολιτικής, του πολιτισμού, ακόμα και της φιλοσοφίας. Σας παραδέχομαι, σας θαυμάζω. Συνήθως μιλάω ελάχιστα, νιώθω λίγος μπροστά σας. Το έχω πει και άλλοτε. Απο μικρός στο κυνήγι της ζωής, αγωνίστηκα, μάτωσα. Σχημάτισα μέσα από τους αγώνες μου για επικράτηση, τη δική μου εικόνα για τη ζωή και τα προβλήματα της. Δεν είχα χρόνο για πολύ διάβασμα και προβληματισμούς στα χρόνια που προσπαθούσα να πραγματοποιήσω τα απλά ανθρώπινα όνειρα μου. Είχα πάντα σαν οδηγό μου το αξίωμα: Αν θέλεις να πετύχεις, βάλε στόχους ανάλογα με τα μέτρα σου. Άπλώσου μέχρις εκεί που φτάνει η παλάμη σου. Έτσι μου έλεγαν οι συντηρητικοί, χωριάτες γονείς μου. "Μην αφήνεις τη σκέψη σου να ξεστρατίζει σε άλλα υψηλά και σπουδαία, που δεν θα σε οδηγήσουνε πουθενά. Περπάτα ρίχνοντας δυο ματιές κάτω και μια στην ευθεία. Ποτέ ψηλά, θα σκοντάψεις". Απόφευγα να κοιτάω τ' αστέρια. Αυτές οι ονειροπολήσεις είναι για τους ερωτευμένους, τους ρομαντικούς και τους αργόσχολους.
...Θαυμάσιοι οι αγώνες για τη σωτηρία του κόσμου και την κοινωνική δικαιοσύνη, φίλοι μου. Δεν το αρνούμαι. Αν όμως είσαι φτωχός και ασήμαντος, αν θέλεις να αποκτήσεις μια μικρή θεσούλα, κάτω απο ένα κεραμίδι και μια σιγουριά για το αύριο, τότε πρέπει να πάρεις δυσάρεστες , αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Πρέπει να περιορίσεις τον οπτικό σου ορίζοντα, πρέπει να βλέπεις κοντά, χωρίς όνειρα και οράματα. Φράγματα πρέπει να βάλεις στην ψυχή και στην ευαισθησία σου.
Το έκανα λοιπόν φίλοι μου, σκλήρυνα. Έκλεισα τα μάτια μου, βούλωσα τ' αυτιά μου. Απόψε όμως ακούγοντας σας, ένιωσα πολύ μόνος και με πνίγει η ανάγκη να σας εξομολογηθώ, κάτι πολύ προσωπικό. Πιστέψτε με. Αυτή η στάση ζωής δεν μου έφερε την ανοσία. Κρυφά, ακόμα κ' απ' τον εαυτό μου, πολλές φορές κυλάει ένα δάκρυ απ' τα μάτια μου. Μια ζωή χαμένη,.. ναι χαμένη..
[Απόσπασμα απο τη Νουβέλα του Γιώργου Καπράνου: "ΔΕΙΠΝΟΣΟΦΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ".

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

"ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ"

...Τα χέρια του Γιώργου, μιλούσανε κ' αυτά, παρασυρμένα από την ένταση που τον είχε συνεπάρει. Τα πλούσια και άτακτα μαλλιά, του είχανε σκεπάσει το μέτωπο και η φωνή του έδειχνε μια έντονη εσωτερική συγκίνηση.
-Γιώργο, απόψε είσαι μια αποκάλυψη, του είπε ο Απόστολος. Εσύ ο ποιητής της συντροφιάς μας, που κρατάς πάντα αποστάσεις απο τα καθημερινά, τα πρακτικά και τα μικροανθρώπινα, έγινες ξαφνικά καταπέλτης ιδεών και φλογισμένος αγωνιστής.
-Καλά λες, είπε ο Σπύρος. Από σένα περιμένουμε πάντα και ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που γίνεται μια δυσάρεστη συζήτηση, να παρέμβεις ευεργετικά για ν' αλλάξεις το βαρύ κλίμα. Να, θυμάμαι τις προάλλες που συζητούσαμε για τα σύγχρονα προβλήματα επικοινωνίας, εσύ μας μίλησες για τον έρωτα που υπάρχει παντού στο σύμπαν και μας κάλεσες να κοιτάξουμε τ' αστέρια που έλαμπαν έντονα εκείνη τη βραδιά. Είναι σπουδαίο για μια ομάδα ανθρώπων, να υπάρχει έστω και ένας, που να καλεί τους άλλους να ψάχνουνε μέσα τους και να κοιτάζουν τ' αστέρια. Τώρα μας έδειξες μια άλλη πλευρά σου.
-Μα φίλοι μου, πάντα με καλύπτουν οι δικές σας τοποθετήσεις. Έτσι έχω τάξει στον εαυτό μου, το ρόλο αυτού που βάζει κάποιες πινελιές υπέρβασης απο τη σκληρή πραγματικότητα. Φέρνω την ποίηση και το ρομαντισμό να σταθούν απέναντι στις σκοτεινές εικόνες και προοπτικές της ζωής. Αν τα καταφέρνω, ή όχι είναι μια άλλη ιστορία....

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

"Η ΑΥΛΑΙΑ ΕΠΕΣΕ, ΟΙ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ΕΣΒΗΣΑΝ.."

Οι εργασίες της διεθνούς διάσκεψης για το κλίμα, στο Μπαλί, τερματίστηκαν με το αναμενόμενο αποτέλεσμα, που είναι:"ΕΝΑ ΗΧΗΡΟ ΤΙΠΟΤΑ". Η παράσταση που έστησε ο αδύναμος και χωρίς αποφασιστικές αρμοδιότητες, ΟΗΕ, τελείωσε μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις και παζάρια. Ακολούθησαν χειροκροτήματα ανακούφισης και βαρύγδουπες δηλώσεις στι κάμερες. Οι Αμερικανοί με τη γνωστή παρελκυστική τακτική που εφαρμόζουν, με βαριά καρδιά, δέχτηκαν τον "οδικό χάρτη διαπραγματεύσεων", όπως ονομάστηκε το "ηχηρό τίποτα", των εργασιών της διάσκεψης. Τί προβλέπει αυτός ο περίφημος "οδικός χάρτης;" Θα γίνουν δύο χρόνια διαπραγματεύσεις και το 2009, θα γίνει νέα διάσκεψη για να '''συζητηθεί το θέμα ζωής, ή θανάτου για τον πλανήτη. Εγινε δηλαδή ο επίσημος ενταφιασμός της συμφωνίας του Κιότο και οι ισχυροί θα συνεχίσουν να ρυπαίνουν τη γη και με την...άδεια της διάσκεψης του Μπαλί. Για το 2009, κάτι θα βρούν για να συνεχίσουν την καταστροφή του κόσμου.

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

"ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ"

Σκηνοθέτες της διάσκεψης: Τα μεγάλα συμφέροντα. Ηθοποιοί: Τα μέλη του επιχειρηματικού Λόμπι. [Ο "θίασος" αυτός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη διάσκεψη του Ρίο]. Τότε οι εκπρόσωποι όλων των χωρών του κόσμου τους αντιμετώπισαν με επιφύλαξη. Μετά απο δέκα χρόνια, το Λόμπι αυτό εμφανίστηκε στη διάσκεψη του Γιοχάνεσμπουργκ. Η επιφύλαξη υποχώρησε και νικητές στην Παγκόσμια Σύνοδο, δεν ήτανε οι λαοί που δοκιμάζονται, αλλά ο "θίασος" του επιχειρηματικού Λόμπι. Οι φτωχές χώρες και οι εξαθλιωμένοι λαοί, δεν κέρδισαν τίποτα. Κερδισμένες βγήκαν οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις. Εμφανίστηκαν οι εκπρόσωποι τους ως ομάδα, υπό τον τίτλο: Επιχειρηματική δράση για τη βιώσιμη ανάπτυξη και κέρδισε εκατοντάδες συμφωνίες.
Αυτό στο χωριό του πατέρα μου, το έλεγαν: "Βοήθησε με φτωχέ να κερδίσω ολοένα και περισσότερα, για να μη σου μοιάσω ποτέ".

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

"ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ"

Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα του παιδιού. Του παιδιού που βασανίζεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Του παιδιού που πέφτει θύμα κάθε μορφής βίας, αρρώστιας, πείνας και κακοποίησης.
Στους ηγέτες του πλανήτη, στον κόσμο των γονιών και των πολιτών, σε όλους μας, προτείνω ΣΙΩΠΗ. Τη σιωπή των ενόχων.

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2007

"Η ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

Πριν απο έναν αιώνα, οι επιχειρήσεις κατέκτησαν, με δικαστικές αποφάσεις και όχι με νόμους, τα ίδια δικαιώματα, όπως και τα άτομα. Αυτό ήταν ένα πλήγμα στον καλσικό φιλελευθερισμό. Όταν μια οντότητα τόσο ισχυρή, όπως μια μεγάλη επιχείρηση αποκτά δικαίωμα ελευθερία του λόγου, σημαίνει ότι αυτόματως ο λόγος της κυριαρχεί και πνίγει κάθε άλλη δημόσια συζήτηση. Όταν μια εταιρεία προστατεύεται με τους ίδιους νόμους που προστατεύουν την ιδιωτική ζωή των ατόμων, αυτό σημαίνει ότι δεν λογοδοτεί για τις δραστηριότητες της στο κοινό. Εκτός αυτού, η εσωτερική δομή των εταιρειών έχει σαφώς απολυταρχικό χαρακτήρα....
...Η συμπεριφορά των επιχειρήσεων είναι "ψυχοπαθολογική". Αν οι επιχειρήσεις ήταν άτομα θα τις κλείναμε σε ψυχιατρικά ιδρύματα, έτσι όπως προσανατολίζουν αποκλειστικά και μονόπλευρα όλες τις δραστηριότητες στη μεγιστοποίηση του κέρδους και της δύναμης τους. Αν βλέπαμε έναν άνθρωπο να συμπεριφέρεται έτσι, θα λέγαμε,"τον κακομοίρη". Όμως αυτές οι τεράστιες οντότητες είναι "υποχρεωμένες" δια νόμου, να φορτώνουν το κόστος των δραστηριοτήτων στους στους άλλους. Θέλουν να χρηματοδοτούν άλλοι την έρευνα τους, άλλοι να τις επιδοτούν κι εκείνες μόνο να κερδίζουν....
...Το τωρινό σύστημα κυριαρχίας είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στην κοινή γνώμη. "Πρόκειται για ένα εύθραστο σύστημα εξουσίας που βασίζεται στη δημόσια υπακοή, όχι στις αίθουσες των βασανιστηρίων".
[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ απο μία συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι].

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007

"ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΙΜΑ"

....Η αλόγιστη και εγκληματική υπερεκμετάλευση των φυσικών πηγών αποκτάει ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς. Κάθε χρόνο, η άντληση φυσικών πηγών ξεπερνάει κατά 25% τη δυνατότητα της φύσης να αναπληρώνει τα κενά που δημιουργούνται. Στη χρονολογία ορόσημο, το 2054, η κατανάλωση θα φθάσει το 220% του βιολογικού δυναμικού του πλανήτη. Αντιλαμβανόμαστε όλοι το μέγεθος της καταστροφής και τις δραματικές συνέπειες που θα έχει η εξάντληση των φυσικών πηγών. Έκεί όμως που ο κάθε κάτοικος της Γης άρχισε να αντιλαμβάνεται της συνέπειες της καταστροφής, είναι οι κλιματολογικές μεταβολές. Τις αντιλαμβάνεται με την καταστροφή του τρόπου ζωής, με απώλειες ανθρώπων, ζώων και περιουσιών, που αποκτήθηκαν με τον ανθρώπινο μόχθο. Η αλματώδης αύξηση της καύσης του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, συνδυασμένη με την καύση του άνθρακα και τις πυρκαγιές των δασών, προκαλούν τη δυσανάλογη παραγωγή διοειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων, που όλα αυτά μαζί, αποτελούν αυτό που λέμε, φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό το φαινόμενο, είναι υπεύθυνο για την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.Αυτή η αύξηση προοδευτικά θα φέρει την ασφυξία και την ερήμωση....
....Η παγκόσμια συνείδηση έχει ναρκωθεί. Τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού αργοπεθαίνει απο τη φτώχεια, την αρρώστια και την πείνα. Αυτά τα δισεκατομμύρια ψυχές, παιδιά ενός κατώτερου Θεού, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τα χειρότερα που έρχονται. Εξάλλου πόση σημασία έχει...ένας θάνατος που θα έρθει συντομότερα, απο κάποια άλλη αιτία. Κάποιοι μπορεί να το δουν.. σαν λύτρωση για τους κολασμένους της Γης. Το υπόλοιπο 1/3 του πληθυσμού, είναι κ' αυτό αδρανοποιημένο μέσα στους ιστούς μιας ανάπτυξης βιοτικής και οικονομικής, που τους συσκοτίζει το οπτικό πεδίο. Κι' αυτοί οι προνομιούχοι, αυτοί που γεννήθηκαν στις ανεπτυγμένες και προνομιούχες περιοχές του πλανήτη θα έχουν την ίδια μοίρα. Και γι' αυτούς, ο εφιάλτης της καταστροφής, το ίδιο μερίδιο επιφυλάσσει. Η εκδίκηση της φύσης θα τους συμπεριλάβει όλους, δίκαιους και άδικους....
[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ απο το Μυθιστόρημα: "ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΨΗΛΑ".
Υ.Γ. Στη διεθνή διάσκεψη για το κλίμα, που γίνεται στο Μπαλί, η χώρα μας δεν έχει καταθέσει τις απαραίτητες προτάσεις. Ένα Υπουργείο που "ασχολείται" με το περιβάλλον παρέα με τα δημόσια έργα, αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Αυτή ίσως είναι και η εξήγηση για την απουσία προτάσεων....

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2007

"ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΥΧΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ"

Τις μέρες αυτές και μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου, διεξάγεται στο Μπαλί της Ινδονησίας, η "Παγκόσμια Σύνοδος του ΟΗΕ για τη λήψη μέτρων που θα ανακόψουν την υπερθέρμανση του Πλανήτη". Ο ΟΗΕ, ο χωρίς αποφασιστικές αρμοδιότητες, αλλά ειδικός "ληξίαρχος" καταστροφών και κινδύνων, κτυπάει πάλι το κουδούνι της αφύπνισης. Οι πανίσχυροι αυθέντες του κόσμου και οι δευτέρας κατηγορίας ισχυροί, που διαφεντεύουν τον Διεθνή αυτόν Οργανισμό, πάσχουν από αθεράπευτη βαρυκοία. Ένα παιχνίδι εντυπώσεων σε βάρος της αλήθειας και της ουσιαστικής αντιμετώπισης του προβλήματος του περιβάλλοντος, παίζεται με περισσή υποκρισία, ενώπιον των προβολέων της διεθνούς δημοσιότητας. Όταν τελειώσουν τα ψηφίσματα, βγούν τα πορίσματα και εκδοθούν οι αποφάσεις για τη λήψη μέτρων υπέρ της σωτηρίας του Πλανήτη, τότε θα αρχίσει ένας νέος κύκλος αθέτησης των αποφάσεων και εντονότερης καταστροφής του Πλανήτη. Ποιός θυμάται την συμφωνία του Κιότο; Μια συμφωνία που έγινε σε μια ανάλογη φιέστα σ' αυτή την Ιαπωνική πόλη. "Έπεσαν" βαρύγδουπες υπογραφές, αλλά οι ΗΠΑ, η Ρωσία, και η Κίνα δεν υπέγραψαν. Αυτοί που ρυπαίνουν περισσότερο, έβγαλαν την ουρά τους έξω. Φοβάμαι πως κ' αυτή τη φορά θα γίνουν τα ίδια. Όλη η φανταχτερή ιστορία θα μετατραπή σε "Μνημόσυνο για το Περιβάλλον".

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007

"Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ"

Άντε τώρα να ετοιμάζεις μετακόμιση. Αυτή η μεταφορά με απασχολούσε περισσότερο απο όσο λογικά έπρεπε. Τη θυμάμαι σαν να έγινε σήμερα.
Να κουβαλάς τα έπιπλα, τα βιβλία, τα χαρτιά σου, τα ρούχα. Ότι έχει ένα σπιτικό, που πάντα είναι πολύ περισσότερα από όσα νομίζεις. Αυτή η διαδικασία μοιάζει με ζερίζωμα, με κλείσιμο μιας περιόδου της ζωής μας, με ένα μικρό θάνατο που θα πάρει μαζί του το κέλυφος των αναμνήσεων μας.
Κέλυφος είναι το σπίτι. Αφήνουμε το ένα κέλυφος για να πάμε να κρύψουμε τις ελπίδες, τους φόβους μας και να νιώσουμε ασφάλεια και σιγουριά, σε ένα άλλο, καινούργιο.
Ένα νεόκτιστο σπίτι, παρθένο απο αναμνήσεις και ίσκιους απο προηγούμενους ενοίκους, είναι ελκυστικό, όπως ένα μικρό παιδί. Άόρατες, άγραφες και καθαρές σελίδες περιμένουν, να τις γεμίσει η ζωή και η πορεία των ανθρώπων που θα το κατοικήσουν.
Χαρούμενες στιγμές, ήρεμες μέρες, αλλά και καταιγίδες δυστυχίας, πόνου και απόγνωσης, ποτίζουν με το διάβα του χρόνου όλα τα σημεία μιας κατοικίας.
Αν περάσει κάποιος το κατώφλι ενός σπιτιού, που το κατοικούν, ή το κατοίκησαν άγνωστοι άνθρωποι, τότε με μια αίσθηση που δεν μπορεί εύκολα να προσδιορισθεί, γίνεται κάτι που ίσως πολλοί το έχουμε ζήσει, αλλά το ξεχνάμε γιατί δεν του δίνουμε σημασία, ή γιατί θεωρούμε παράλογη αυτή την αίσθηση, αυτή τη σκέψη.
Μπαίνοντας λοιπόν σε ένα σπίτι, πολλές φορές οι μυρωδιές, οι ίσκοι και ένα αβαρές ρευστό που είναι η "ψυχή" του σπιτιού, φλυαρούν και αποκαλύπτουν.
Νιώθεις αν εκεί στεγάστηκε η ευτυχία, η αγωνία, η αγάπη, ο πόνος το μίσος....
[Απόσπασμα απο τη Νουβέλα: "Ο ΘΕΙΟΣ"]

Από όπου κ' αν σε κοιτάξει κανείς....

....και όταν σ' ακούσει, νιώθει την ευαισθησία της αληθινής ποίησης. Προσφέρεις τόσα, όσα δεν φαντάζεσαι. Εύγε καλή μου φίλη.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

"ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΓΑΘΟ"

Η πολιτική λειτουργία εξελίχθηκε μέσα από διαφορετικούς προβληματισμούς και κοινωνικές συνθήκες στη διάρκεια πολλών αιώνων.
Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η πολιτική φιλοσοφία επικεντρώνεται στην υπηρέτηση του "κοινού αγαθού", ή του κοινού συμφέροντος, όπως συνηθίζουμε να λεμε.
Η "προσγειωμένη" στην καθημερινή πρακτική, πολιτική πραγματικότητα, μας αποδεικνύει πως ο ρομαντικός όρος του "κοινού αγαθού", τις περισσότερες φορές αποτελεί μετεμφίεση έντονων ιδιοτελών σκοπών και συμφερόντων.
Το "κοινό αγαθό", επικαλούνταν ανέκαθεν οι δημοκρατικοί πολιτικοί σχηματισμοί. Το ίδιο αγαθό προβάλουν και διαφημίζουν ψευδόμενα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και το παρόμοιο ευαγγελίζεται ο ιδιότυπος φασισμός της εικονικής ψευδοπραγματικότητας. Κύρια εργαλεία για την επίτευξη του σκοπού τους, η επικοινωνιακή σύγχυση και η εξαφάνισης της πραγματικής είδησης.
Ο κόσμος έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο εργαστήρι δοκιμών, κάθε μεθόδου και τρόπου για πλύση εγκεφάλων. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι η ευτέλεια των πληροφοριών που παρέχονται, η ασημαντότητα των προσώπων που προβάλλονται και η απέραντη ανοησία που εκτοξεύεται σε βάρος της ενημέρωσης, της επιμόρφωσης και της ψυχαγωγίας των πολιτών του κόσμου.
Ζούμε στον αιώνα του πολιτικού εκφυλισμού και της "δημοκρατικής" νοσηρότητας. Το ερώτημα είναι: ως πότε;

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

"ΝΙΟΡΑΝΤΕΣ" Νο 2

Ο Σωσίπατρος ζούσε τις περισσότερες ώρες της μέρας του στο κόσμο του, στα νεφελώματα της φαντασίας του. Μια φιγούρα ανθρώπου ελκυστική και αξέχαστη. Σαν πρωταγωνιστής μιας ερωτικής commedia dell' arte, αυτοσχεδίαζε κάθε στιγμή το ρόλο του και τη συμμετοχή του στο αιώνιο παιχνίδι της ερωτικής κυριαρχίας και της αυτοεπιβεβαίωσης. Πληθωρικός στις κινήσεις και τις εκφράσεις του, επιζητούσε κάθε στιγμή την αναγνώριαση από γνωστούς και αγνώστους. Προσπαθούσε να είναι πάντα στο προσκήνιο του ενδιαφέροντος, ιδιαίτερα αν ανάμεσα στους θεατές των "παραστάσεων" του υπήρχανε γυναίκες. Λάμπανε τα τεράστια μαύρα μάτια του, όταν αντίκριζε γυναίκα, την όποια γυναίκα. Όμορφες, άσχημες, ψηλές και κοντές, συμπαθητικές και άχαρες, σεμνές και άσεμνες, μικρές και μεσόκοπες, όλες οι γυναικείες παρουσίες είχανε να εισπάξουνε κέρδη ενδιαφέροντος απο τον ήρωα μας. Έκανε την κάθε γυναίκα να νιώθει μοναδική, έστω κ' αν αυτή καταλάβαινε το παιχνίδι του. Οι ασκημούλες, που η ζωή δεν τους επεφύλασσε κολακείες και ύμνους για ομορφιά, βρίσκανε σ' αυτόν τον απεσταλμένο ίσως απο τον ουρανό, θεράποντα της γυναικείας φιλαρέσκειας, τον άγγελο της ψυχολογικής τους ικανοποίησης....
...Και δεν μας λες ορέ Σωσίπατρε, δεν είναι αμάρτημα να πηγαίνει κανείς με γυναίκες και να κάνει ακολασίες;
-Ώσκε [όχι], ψυχή μου να σε χαρώ. Αμάρτημα θανάσιμο είναι να υπάρχει γυναίκα και να μην τη κατακτάς. Να υπάρχει χωράφι και εσύ να το αφήνεις ακαλλιέργητο. Αμάρτημα σου λεω, μεγάλο. Ακη μου.
-Μα ορέ Σωσίπατρε, η θρησκεία δε μας λέει πως πρέπει να αποφεύγουμε τσι απολάψεις και τα αμαρτήματα τσι σάρκας;
-Ετούτα τα λέει, δε λεω το αντίθετο. Ρώτα όμως ποιός άνθρωπος με υγεία τα εφαρμόζει; Τα κιτάπια των παπάδων λένε, πως αν με ερεθίσει το όκιο {μάτι] μου, να το βγάλω. Αν το εφαρμόζαμε αυτό, ψυχή μου, τότε η ανθρωπότητα θα ήτανε τυφλή. Τυφλοπόντικες, θύματα των φανατικών θα καταντούσαμε....
Ο Νιοράντες ο Σωσίπατρος κ' εγώ, σας στέλνουμε ευχές για καλό μήνα.